Van de grond gaan met Mirror's Edge

Het zijn vreemde tijden. Vroeger kon je nog eens uitpakken met een stevig spreekwoord als “Schoenmaker, blijf bij uw leest”, maar ook dat is voorbij. Immers, met Mirror’s Edge heeft DICE een nieuwe titel gelanceerd die helemaal niet lijkt op wat we al van hen gezien hadden, namelijk de Battlefield-saga. Een gewaagde stap, maar wel eentje die op de nodige bijval kan rekenen. Mirror’s Edge is een game die verrast, heel mooi oogt en spannend blijft tot het einde, al hadden we graag gehad dat dat einde net iets langer op zich liet wachten.

Wrong place, wrong time

Het verhaal omvat tien missies, waarin je in de huid kruipt van Faith, een runner die in de fictieve metropool deel uitmaakt van een ondergronds koeriersnetwerk. Omdat de politie de touwtjes strak in handen houdt en streng controleert, is het gebruik van runners zowat het enige middel om geheime informatie over te dragen zonder dat de politie zich ermee moeit. Al is dat relatief. Je zal meermaals geconfronteerd worden met kogels die in het rond suizen en agenten die je maar wat graag van het leven en van je boodschap willen beroven.

Aan dit concept wordt de intrige gehangen van de zus van Faith, zijnde Kate. Kate is zelf een agente, eentje van de betere soort, maar raakt op ongelukkige wijze betrokken bij de moord op een burgemeesterkandidaat die Obama-gewijs een change wil doorvoeren in het totalitaire regime. Langzaamaan komt een complot boven water en jij bent natuurlijk de uitgesproken persoon om je zus uit haar hachelijke positie te bevrijden.

Visuele pracht

Het decor voor dit alles is een werkelijk adembenemend mooie stad. Uiteraard staat alles in functie van de speelbaarheid en de moves, maar ook aan de skyline en het panorama is naarstig gewerkt. Alhoewel er niet zo veel variatie is in het kleurenpalet, stoort dat helemaal niet. Opvallend is trouwens dat de kleuren die dan weer wel aan bod komen (wit, rood, oranje, geel en blauw) allemaal erg fel zijn: rood is niet zomaar rood, het is felrood. Tussen de missies door zijn er veel cutscenes die in tekenstijl gegoten zijn. Erg arty en het geeft je nog meer het gevoel dat je een wel erg speciale game in handen hebt.
Leuk is overigens dat het mooie visuele plaatje geen zware belasting vormt voor je PC. Wij speelden het spel ook op een weinig geavanceerde spelcomputer en die draaide Mirror’s Edge behoorlijk. Zo hoef je dus niet de nieuwste grafische kaart of processor in huis te hebben voor je dit spel kan spelen, al moet je het uiteraard ook niet proberen met een hopeloos verouderd museumstuk.

Gewaagde bokkensprongen

In deze wereld loop, spring, duik en kruip je en haal je de meest hallucinante sprongen uit. Het spel is gebaseerd op de steeds populair wordende sporttak parkour, oorspronkelijk ontstaan in de Vietnamoorlog met als doel zo snel mogelijk van de ene plek naar de andere te raken. De sport bestaat erin hindernissen te overwinnen en op voorwerpen en gebouwen te klauteren en wordt vaak beoefend in drukke steden, zoals ook te zien is in Mirror’s Edge. Mirror’s Edge is overigens ook de eerste game die nadrukkelijk deze sport in the picture brengt.

Dat heeft natuurlijk implicaties voor de gameplay. Je zal aanvankelijk wat moeten wennen aan de vele sprongen en bewegingen, maar het moet gezegd dat je in geen tijd de gameplay onder de knie hebt. Een pluim voor de ontwikkelaar! Je speelt in een first-person standpunt, waardoor je het spel veel intenser beleeft. Vaak wordt dit standpunt gelinkt aan shooters, maar dit spel levert het bewijs dat dat geen noodzakelijke associatie hoeft te zijn. Immers, Mirror’s Edge doet het clean: alhoewel er de optie is om wapens af te nemen van je belagers, zal je snel merken dat de maker niet de intentie had om je een weg doorheen de wereld te doen schieten. Met andere woorden: running is the key, shooting is for pussies. Een vaak gehoord probleem bij dergelijk standpunt is het gebrek aan overzicht, maar daar hoef je je geen zorgen om te maken. Een beetje chaos is immers eigen aan het spel.

Opdat je niet zou verdrinken in die chaos, is er de runner vision. Deze tool zorgt ervoor dat de obstakels die je moet overwinnen om tot je doel te raken, in het rood aangegeven worden. Pittig detail: wie na het uitspelen op Normal of Easy niet genoeg kan krijgen en het eens probeert op Hard, zal merken dat deze tips plots niet meer aanwezig zijn. Verder kan je met een simpele druk op je toets te zien krijgen welke richting je uit moet.

Frustraties

Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Onze bloeddruk beleefde enkele spannende momenten toen we voor de 17e keer een bepaalde hindernis opnieuw moesten doen. Het is steeds zoeken en blijven zoeken en hopen dat je niet dertig meter lager eindigt. Doordat je soms steeds opnieuw moet zoeken naar hoe het wel moet, is het mogelijk dat je al snel je interesse verliest en je gefrustreerd achterblijft. Blijf je echter rustig onder de situatie en maak je je niet te druk, dan beleef je ongetwijfeld een revolutionaire game-ervaring.

Ook een spijtige zaak: de geringe duurtijd van het verhaal. De tien missies zijn gedaan voor je het goed en wel beseft en dat is uiteraard erg jammer aangezien dit spel wel erg de nadruk legt op het single-player gedeelte. Online kan je weliswaar nog meestrijden voor de beste tijd op een bepaald parcours, maar meer zit er helaas niet in. Met andere woorden: dit spel zal je hoogstens een week boeien, maar het is dan wel een heel erg leuke week.

Ook is het jammer dat je je gewaagde bokkensprongen niet kan herbekijken vanuit een ander camerastandpunt, want wie wil nu niet genieten van de prachtige move die je net hebt uitgevoerd?

Loont het de moeite?

Zeker. Het genre is vrij uniek en geeft je een kick die je bij andere games zelden in deze vorm tegenkomt. Adrenaline en plezier zijn de voornaamste troeven van dit geslaagde concept dat je een groot gevoel van vrijheid meegeeft, zowel in gameplay als in sfeer. Zoals we wel al eerder aanhaalden, is dit jammer genoeg wel niet de game die je zes maanden later nog steeds zal spelen. Daarvoor zijn de opties te beperkt en biedt ook de multiplayer geen uitweg. Desalniettemin, in huis halen deze innovatieve game! Je zal het je niet beklagen.