Wij is gij niet

Enfant terrible

In 1999 kwam Olyslaegers’ laatste roman Open gelijk een mond uit. Sindsdien schrijft hij vol overgave aan theaterstukken zoals Mood on the Go voor Het Toneelhuis en Dieper in de aarde, dieper in uw gat voor de KVS/Bottelarij. Het enfant terrible van de Vlaamse Letteren laat nu opnieuw van zich horen met Wij.

Het eerste deel van het boek wordt gedomineerd door Georges, een cartoonist, getrouwd en vader van twee kinderen. In de hete zomer van 1976 trekt hij met zijn hele gezin én een groep bevriende koppels naar Spanje. Onder invloed van drank, drugs en de kuren van zijn vrouw ontploft de reeds erg gefrustreerde Georges.

Dreiging van demonen

In het tweede deel staat nog steeds Georges centraal maar we zien hem ditmaal door de ogen van zijn vrienden en kenissen. De relaties tussen de gezinnen blijken complexer dan gedacht en niemand van de personages ontsnapt aan bedriegerijen, trauma’s en ongelukken allerhande. Toch lijkt de groepsgeest hersteld na een zware brand waar, door een goede samenwerking, erger voorkomen kon worden. Voor het hoofdpersonage is de brand echter de doodsteek. Zijn demonen nemen de overhand en hij glijdt langzaam weg. Het korte laatste deel ten slotte is een soort van ode (of is het natrap?) aan de arme Georges.

Bitter

Wij blinkt niet meteen uit in het sterkste verhaalverloop. Het boek moet het hebben van de geniale dialogen en diepe zwartgallige ondertoon. Bovendien zijn bepaalde typetjes en vele omstandigheden erg herkenbaar, gaande van de zeurende nationalist met het bierbuikje tot de huisvrouw met een glaasje teveel op. Het verhaal leest als een sneltrein en laat vervolgens een bittere smaak achter. Een bittere smaak blijft echter langer hangen dan een mierzoete en onder andere dat maakt dit boek zo geslaagd. Eéntje om eens goed over na te denken en vooral niet te snel te vergeten.