De Cycloop van Astrid

Poëtisch proza, zo valt Eenoog het best te omschrijven. Zware lectuur, met af en toe een filosofisch stukje, ingekleed in een luchtig kleedje. Een verhaal, maar niet zomaar een zwembadverhaal. Een spiraalverhaal rond kunst, kunst en nog eens kunst. Astrid, het hoofdpersonage is een kunstenares en dat merk je ook. Alles is en wordt herleid naar kunst. Het begint met kunst, het eindigt met kunst. Soms iets té, en tegelijk te weinig.
De Cycloop

Eenoog

Een titel die weinig lijkt te zeggen, maar zoveel verbergt. Doorheen het verhaal kom je de betekenis beetje bij beetje te weten, als puzzelstukjes die voor je neus, één voor één in elkaar lijken te passen. De eerste hint krijg je op de achterflap, de andere op pagina 174. Tussendoor zijn er kleine stukjes die passen. Lees en ontdek!

Geordende chaos

Verwarrend en toch verstaanbaar. Leen Huet schrijft haar verhaal zo dat het lijkt alsof je als lezer persoonlijk wordt aangesproken. Tegelijk bén je Astrid, het hoofdpersonage. En toch richt Astrid haar brief (het verhaal) naar de man die ze nooit zal kunnen krijgen en naar haar beste ex-vriendin. Af en toe is het onduidelijk en begrijp je het verhaal daardoor niet helemaal. Desondanks blijft het totaalplaatje van dit literaire hoogstandje kloppen.

Mensen komen en mensen gaan. Sommigen laten een impressie na. Ook dit is duidelijk merkbaar in het boek. Astrid verandert doorheen het verhaal, een stukje van haar levensweg, lijdensweg. Zelfs als Eenoog uitverteld is, blijft Astrid door je hoofd spoken. Een vertelsel dat niet zomaar een vertelsel is, eentje dat blijft hangen dus.

Eenoog is een roman die zowel in als langs het zwembad, op of naast de keukentafel kan gelezen worden!