Bob Dylan stript

Bob Dylan schrijft zijn teksten zo dat iedereen er zijn eigen interpretatie aan kan geven. Dat is meteen ook het opzet van deze strip. Dertien gerenommeerde tekenaars kozen hun favoriete nummer en geïnspireerd door de muziek maakten ze een verstripping van de tekst.

Honderd pagina's pure poëzie

Het resultaat mag er zijn. Honderd pagina’s pure poëzie in woord en beeld voeren de lezer mee naar dertien totaal verschillende plaatsen. De striptekenaars hebben kleine kunstwerkjes gemaakt in uiteenlopende stijlen, die elk op hun manier een sfeer scheppen die perfect aansluit bij de song. Enkele songs lenen zich zeer goed tot een volledig kortverhaal. Bij andere is de tekst gewoon gevisualiseerd of werd de juiste sfeer opgeroepen.

Bij Blowin’ In The Wind door Thierry Murat ademen de tekeningen een donkere sfeer in grijs, sober pastel. Maar in A Hard Rain’s A-Gonna Fall gaat Mattotti voor iets anders. Bij elk vers tekent hij een nieuwe plaat. In een fantastische sfeer loopt een ongewone blauwe man door een onheilspellend landschap waar hij de gekste dingen tegenkomt. In Hurricane schetst Gradimir Smudja in zwart-wit een vlijmscherp verhaal over een bokskampioen die door een corrupt systeem valselijk veroordeeld is voor moord.

Vreemde vertalingen

Dankzij de striptekeningen leer je de teksten beter te begrijpen en te appreciëren. Ik was vaak positief verrast door de originele invalshoek van de tekenaars. Jammer genoeg vallen de songteksten van zo’n raadselachtige persoon niet zo gemakkelijk te vertalen. In deze strip hebben ze gekozen voor een Nederlandse vertaling die soms iets te vrij is. Met een paar kunstgrepen slaagt de vertaling er toch in het verhaal te doen kloppen. Maar omdat de tekenaars zich baseerden op de originele tekst, geeft dat hier en daar een misplaatste zin. Doordat de vertaling volledig de muziek en de maat volgt, komt ze soms wat stroef over. I met a young girl, she gave me a rainbow wordt in het Nederlands: Een meisje, ze gaf de boog van de regen.

Ondanks de eigenaardige woordvolgorde is ze heel luisterbaar. Dat was ook wat ik miste van bij de eerste keer. De strip komt het beste tot zijn recht wanneer Dylans - soms wat zagerige- stemgeluid en magistrale muziek op de achtergrond klinkt. De teksten zijn onlosmakelijk met de muziek verbonden. Het is door deze strip te lezen dat ik ook naar de muziek ben gaan luisteren. Het is dan ook jammer dat er geen cd is bijgevoegd met de dertien nummers erop. De muziek beluisteren en tegelijk naar de tekeningen kijken is de beste manier om ten volle van deze strip te genieten.

Deze strip is zowel een pareltje voor de muziekliefhebber als voor de stripliefhebber. Hopelijk kopen de Dylanfans het voor de muziek en ontdekken ze de tekeningen. Wie weet stoten de stripfanaten omgekeerd ook op de pöetische teksten. Ik heb alvast beide ontdekt.