There Are No Goodbyes
Sophia
Het is winter, de avonden zijn lang, eenzaam en koud. Je kant-en-klaar gerecht is vervallen en je hond is er met je lief vandoor. Net als je denkt dat het niet ellendiger meer kan worden, merk je dat je sigaretten op zijn, uitgerekend op de wekelijkse rustdag van de nachtwinkel om de hoek. Laat dan een bad vollopen, leg de nieuwe plaat van Sophia op en geef je over aan deze wondermooie tristesse.
There Are No Goodbyes is een plaat die van het prille begin tot het bittere einde een donker sfeertje over zich heeft hangen. Teksten zoals I’m a Fuckup and a Nightmare, I don’t Blame You for Leaving Me en I Thought I Knew Heartache/But I’ve Never Known Anything like This Before baden dan ook niet direct in een atmosfeer van gelukzaligheid en levensvreugde. Als je de teksten van dit album onder ogen krijgt, vrees je toch wel een beetje voor wat er zich onder de hersenpan van frontman Robin Proper-Sheppard afspeelt. Maar als je het plaatje in je cd-speler laadt, grijpt het je haast onmiddellijk naar de keel.
Klassiek instumentarium
De opener en titelsong There Are No Goodbyes is melodisch perfect uitgelijnd en kabbelt via neerslachtige strofes naar een ietwat optimistisch (jawel) stroomversnellend refrein. Where did we go wrong vraagt Robin Proper-Sheppard in A Last Dance (To Sad Eyes) zich op een vergelijkbare wijze af. Enkel het vage optimisme sterft een stille dood.
Net wanneer je jezelf afvraagt wanneer het vat leeggetapt is, ontplooit Astrid Williams haar duivels in het wondermooie duet Something. Voor het pijnlijk vernuftige Heartache trekken Sheppard en de zijnen het klassieke register open. Een amalgama van piano en gitaar wordt rijkelijk op smaak gebracht met prachtige strijkersarrangementen en blazers. Dit instumentarium wordt op Leaving nog dieper uitgespit wanneer klarinetten en andere houtblazers in onze oren vloeien. En net wanneer je volledig wegzinkt in je gedachten, snijdt een hobo door je ziel als een klassiek geschoolde drilboor door een klomp boter. Geniaal.
Technology won't save us
There Are Nog Goodbyes is niet bepaald een feel-good album. Wanneer een vlaag van slecht humeur je bekruipt, is deze plaat een ideaal medicijn. Maar lees vooral de bijsluiter. Zoals bij alles geldt ook hier: overdaad schaadt.
Het is een mooie elpee die niet snel gaat vervelen en die je regelrecht naar de keel grijpt, maar het beste werk van Sophia kunnen we het toch net niet noemen. Technology Won’t Save Us blijft voorlopig het hoogtepunt van de Londense band, maar deze nieuwste creatie komt aardig in de buurt en zal ook zeker niet misstaan in je platenkast. Een aanrader!
8 juli 2009
