Jellyfish (Meduzot)
Shira Geffen, Etgar Keret
Drie vrouwen in een modern Tel Aviv trachten het hoofd boven water te houden in Jellyfish. Deze Israëlische film won in 2007 in Cannes de Camera d'Or voor beste filmdebuut.
De veelbelovende openingsscène à la Robert Altman waarin deze drie personages rondkuieren zet de toon in één indrukwekkende take. Batya dient op tijdens trouwfeesten om haar sjofel appartement te kunnen betalen, Keren is een jonge vrouw die haar enkel breekt de dag voor haar huwelijksreis en daardoor terechtkomt in een plaatselijk hotel aan de kust in plaats van op de Caraïben. Tenslotte is er nog de Filippijnse Joy. Zij werkt in het zwart als bejaardenhelpster om geld te kunnen opsturen naar haar zoon, maar is helemaal lost in translation wanneer ze zich noch in het Duits noch in het Hebreeuws verstaanbaar kan maken.
Eenzaamheid en miscommunicatie
Hun levens kruisen elkaar meerdere malen in dit magisch-realistisch drama. Met weinig woorden en vooral veel non-verbale (mis)communicatie tracht het regisseurskoppel Shira Geffen en Etgar Keret de eenzaamheid - het thema dat de drie vrouwen verbindt - te verbeelden. Het plots uit de zee opduikende roodharige weesje dat Batya - op zoek naar een doel in haar leven - onder haar hoede neemt, kan hier symbool voor staan. Ze wil/kan zich niet losmaken uit haar zwembandje.
Hoewel de film niet altijd even intrigerend is (na de openingsscène valt de verhaallijn wat stil), drijft dit drama toch langer mee dan verwacht. Terwijl de mozaïekfilm ondertussen een beproefde formule is (denk aan Altmans Shortcuts, Amores Perros of Magonolia), komt Jellyfish niet op die hoogte omdat de band met de personages afstandelijk blijft. Origineel is Meduzot (het Hebreeuwse woord voor Jellyfish) wel, onder meer door de magisch-realistische sfeer die de film oproept. Ook de geslaagde metafoor van kwallen die zich onder het wateroppervlak schuilhouden, zonder te kunnen beslissen over de richting die ze uitgaan, stemt tot nadenken.
18 juli 2009
