Gran Torino
Clint Eastwood
De Italiaanse filmregiseur Sergio Leone (Once Upon a Time in the West, The Good the Bad and the Ugly, ...) beweerde ooit dat Clint Eastwood slechts twee gezichtsuitdrukkingen in huis heeft: één met hoed en één zonder hoed. Je kan de man natuurlijk moeilijk ongelijk geven, maar toch maakt dat Gran Torino er niet minder mooi op. Een waardige opvolger voor Million Dollar Baby!
Het verhaal speelt zich af in een van de vele Detroitse suburbs, waar een smeltkroes van rassen en huidskleuren hun uitzichtloze problemen met zich mee slepen. Walt Kowalski is een Poolse immigrant die in Korea aan de Amerikaanse zijde vocht en nu prat gaat op zijn Amerikaanse nationaliteit. De nukkig-norse weduwnaar leeft dan ook vanzelfsprekend op gespannen voet met zijn Aziatische buren. Wanneer Thao, een buurtjongen, onder druk van een plaatselijke bende zijn Gran Torino van 1972 probeert te stelen lijkt de bal te gaan rollen. Maar dit scharniermoment zorgt er echter voor dat Walt zich juist meer gaat vereenzelvigen met zijn Hmong-buren. Hij ontdekt zelfs dat hij meer gemeenschappelijk heeft met de Aziaten dan met zijn eigen verwende familie. Met gekruiste degens gaat hij zij aan zij met de Hmongs de strijd aan met de alles verziekende bendes van de achterbuurt...
Gran Torino staat in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden niet in het teken van mooie, antieke wagens. De liefde tussen een man en zijn auto is de rode draad, maar niet de verhaallijn van de film. Het plot van de film brengt het complexe samenleven tussen verschillende nationaliteiten in beeld. Een samenleving die als een fenix uit de assen van de Detriotse autoindustrie herrijst, een wereld vol religie en geweld, xenofobie en oorlogslittekens. Een zeer hedendaags en herkenbaar probleem dat niet alleen een Amerikaans verschijnsel is. De film knaagt dan ook als een rat aan de Amerikaanse machocultuur en stelt als een moraalridder op het witte paard deze problematiek aan de kaak.
Halle'fucking'lujah!
Voor het eerst sinds Million Dollar Baby stond Clint Eastwood weer voor én achter de camera. Voor de camera vertolkt hij met glans de rol van Walt Kowalski waarvoor hij meer dan terecht in de prijzen is gevallen. Op gekende Eastwood-style vertolkt hij doorleefd en met momenten grappig zijn nukkige personage. Juist door deze norse nukkigheid laat het personage soms een onbewust grappige indruk achter. Scherpe zinsnedes en sterke oneliners maken van deze uiteindelijk toch zware thematiek een licht verteerbare brok filmgenot.
Achter de camera vertolkt Eastwood met glans de rol van regisseur. Voor zijn grootste Amerikaanse kassucces ooit (jawel!), maakt hij geen gebruik van de reeds veelvuldig uitgemolkte formule van kaskrakende filmsterren. Hij kiest in tegenstelling voor hoofdpersonages die de ervaring hebben van een bronstige maagd. Ondanks het gebrek aan ervaring zet deze ploeg toch een zeer sterke en overtuigende rol neer. En dat is dan juist de klasse en de ervaring van Clint Eastwood, om deze personen te casten én te coachen.
Ondanks de afwezigheid op de globes- en oscaruitreiking is Gran Torino een film die zonder schroom naast Million Dollar Baby in je DVD-kast mag prijken. Een luchtige en tegelijk maatschappijkritische film die je gemakkelijk op elke regenachtige zondagnamiddag zou kunnen opleggen.
22 juli 2009
