El Violin
Francisco Vargas
Je bent nooit te oud om te debuteren, dat wordt nog maar eens bewezen door Don Angel Tavira, die op 81-jarige leeftijd in El Violin een prachtig debuut als acteur maakt. El Violin is een guerrillafilm die net genoeg oog heeft voor wat zich naast de problematiek van de boeren afspeelt, om je geheel voor zich te winnen.
Zwart-witfilms zijn uit de mode zeg je? Niets is minder waar. Ik geef toe, het doet eerst wat vreemd aan als de film begint, maar na slechts enkele luttele minuten raak je al helemaal verdiept in het verhaal en ontdek je de charmes en zo ook de meerwaarde van zwart-witfilms. El Violin, een film van de Mexicaan Francisco Vargas, weet je innerlijke solidariteitsgevoel met vlagen op te wekken, en houdt je blik van begin tot einde op het scherm gericht. Niet alleen omwille van zwart-witeffect, die de beelden op sommige momenten warmer doen overkomen dan als ze in kleur waren geweest, maar ook door de fantastische acteerprestaties en het realiteitsgevoel dat door het gebruik van de camera opleeft.
Dubbelleven
El Violin vertelt het verhaal van de oude Don Plutarco (de op 81-jarige leeftijd debuterende Don Angel Tavira), zijn zoon Genaro en kleinzoon Lucio, die een dubbelleven leiden. Aan de ene kant proberen ze, waar mogelijk, wat geld bijeen te schrapen om te overleven door als muzikanten de straten over te gaan. Aan de andere kant steunen ze de guerrillabeweging uit hun kleine boerendorpje, dat zich verzet tegen een onderdrukkende overheid die aan de hand van een reeks militaire acties met ijzeren hand over haar grond regeert. Wanneer door het wrede regime een groot aantal van de dorpsbewoners verdreven worden, besluiten de guerrilleros een tegenaanval te plannen. Daarnaast schiet ook Don Plutarco in zijn eentje op gang. Een vreemde situatie ontstaat wanneer hij in handen komt van de kapitein bij een grenspost, en waarbij Don Plutarco's viool van grote waarde blijkt te zijn, wat neerkomt op een opportunistisch voor-wat-hoort-watspelletje.
Rimpels en levenservaring
Het verhaal mag dan wel simpel en misschien zelfs nogal cliché lijken, de uitwerking ervan is dat helemaal niet. De keuze voor de zwart-witweergave berust niet op een zekere nostalgie naar reeds verstofte tijden, maar brengt wel degelijk bij tot de charmes van de film. Het lijkt bijna alsof de vele rimpels en daarmee de levenservaring van de oude Don Plutarco scherper zijn weergegeven dan in kleur had gekund, en de beelden lijken hun verhaal meer vorm en vooral ook waarheidswaarde mee te geven. Verder bewijst in El Violin ook de cameraman zijn waarde. In vele hedendaagse films wordt gebruik gemaakt van camerarails en gaat men zo omzichtig om met het filmen dat het niet meer lijkt alsof er gefilmd wordt, maar alsof je zo het verhaal binnenstapt om het als een 'onzichtbare' buitenstaander mee te volgen. Hier is echter duidelijk dat alles door een cameraman op een stel benen wordt gefilmd, je merkt de subtiele en soms te snelle bewegingen in het beeld, wat het geheel realistischer maakt: de film lijkt bij momenten meer op een weergave van gefilmde waargebeurde feiten.
22 juli 2009
