Bij aankomst in park Den Brandt, Beukenlaan 12 te Wilrijk, zijn de laatste wolken voor de zon weggeschoven en schuiven de eerste muziekliefhebbers doorheen het prachtig aangelegde plantsoen richting de ingang. Het is iets na drie, en op het hoofdpodium (wat trouwens ook het enige is) heeft de eerste band het startschot voor de vierdaagse Jazz Middelheim reeds uit zijn saxofoon geblazen. Het is The Circle, een zeskoppig gezelschap van studenten en pasafgestudeerden van het Koninklijk Conservatorium te Antwerpen. Hun repertoire bevat enkel eigen nummers, waarvan de titels –zo vertelt pianist Wout Gooris- nog wat meer denkwerk verlangen. Titels als Eat a hamster spreken inderdaad erg tot de verbeelding. Los van de inventieve naamgeving ogen de zes muzikanten op het podium eerder saai. Enkel gitarist Tim Finoulst weet met de nodige mimiek en expressie de melodieuze en langgerekte jazz te spelen. De weinige bindteksten komen vanachter de piano, en klinken evenmin enthousiast. Gelukkig is het publiek dat wél: mooie muziek heeft weinig woorden nodig.

Zacht gras en een goed glas wijn

Twee uur later, om 17.00 uur, bestijgt Octurn het podium. Inmiddels hebben we ontdekt dat naar jazz luisteren ook prima kan vanop het zachte gras, en dat doen we dan ook. Octurn, die voor de gelegenheid speciale gasten heeft meegebracht, klinkt vreemd –als hoge bergen en dichte wouden in een land hier ver vandaan. De tent waaronder het gezelschap huist, loopt langzaam maar zeker vol.

Helaas maakt na verloop van tijd honger en dorst zich van ons meester en beslissen we verder het park in te trekken op zoek naar eten en drinken, een tocht die we moeten besluiten met de vaststelling dat we te weinig geld bij hebben. Zonde, want Jazz Middelheim heeft besloten de hongeren niet te spijzen met de typische festivalkost zoals vette en veel te dure kebab. In plaats daarvan is er heerlijke en nog steeds veel te dure pasta te koop, te drinken met een glaasje Australische wijn –of wat dacht u van een zomerse mojito? We besluiten het park te verlaten en in Wilrijk op zoek te gaan naar een goedkope picknick. Want ja, eten meebrengen naar het festival mag!

Jazz we can!

Terug aangekomen in het park is Flat Earth Society reeds begonnen met spelen. We strijken wederom neder op het gras en aanhoren de gekke tonen die de groep uit hun instrumenten toveren, het lijkt wel alsof ze het echt doen. Spontaan doemen beelden van koorddansende circusberen en veel te enge clowns op voor mijn ogen en bedenk ik me dat deze groep zich geen mooiere locatie had kunnen bedenken: een circustent. Circusjazz!

Bij het vallen van de avond is het dan eindelijk tijd voor de headliner van Jazz Middelheim 2009: Lou Reed in trio met Laurie Anderson en John Zorn. De tent zit afgeladen vol, de presentatrice verschijnt ten tonele en meldt dat de drie Amerikaanse muzikanten ervoor kiezen om "helemaal vanuit het niets te beginnen". De titel van hun optreden Improvisations heeft zijn naam dus niet gestolen. Reed, Anderson en Zorn slagen er de komende anderhalf uur in om de meest onheilspellende en dreigende geluiden de zaal en de ver omliggende omgeving in te sturen. Even vermoeden we dat de Apocalyps er nu écht zit aan te komen -we schreeuwen mee met het uitzinnige publiek: apocalypsjazz! De drie ruiters berijden jazz zo experimenteel als het maar kan. Wie had gehoopt op een ouderwets Lou Reed nummer, komt bedrogen uit.

> Lees Jazz Middelheim - Dag 2

> Lees Jazz Middelheim - Dag 3

> Lees Jazz Middelheim - Dag 4