Jazz Middelheim - Dag 3

Jazz Middelheim 2009

Daar zijn we weer: dag drie van Jazz Middelheim is aangebroken. Nog steeds schijnt de zon en zijn de mensen aan de ingang van het festival even vrolijk, wat het vierdaagse jazzfestival alleen maar fijner maakt. Opnieuw een verslag.

Zaterdag blijkt achteraf de muzikaal meest rustige dag, iets wat de steeds hogere opkomst van jazzliefhebbers niet tegenhield. In de late namiddag hebben reeds vele bezoekers opnieuw een stuk platgetrapt gras in de zon bemachtigd, om vanaf daar te genieten van MSG. Het trio, gevormd door Rudresh Mahanthappa, Chander Sardjoe en Ronan Guilfoyle, drijft exotische klanken tot ver in het park. Naar analogie met het weer is dit de perfecte act voor een zomerse zaterdagmiddag op Jazz Middelheim.

Rustgevende Chet Mood

Later op de avond bereid ik me voor op een ode aan Chet Baker, gebracht door Enrico Rava, Philip Catherine, Aldo Romano en Riccardo Del Fra. Om dat zo goed mogelijk te kunnen doen, heb ik ondertussen één van de gezelligste plekken in het park veroverd: een hangmat bij de Gazet van Antwerpen-stand. Wanneer de eerste noten vanaf het podium weerklinken, wieg ik mezelf zachtjes in een heerlijke Chet Mood, wat overigens de titel van het gelegenheidsensemble is. Meegesleurd met de muziek dommel ik zachtjes in en word na een uurtje weer wakker - de groep is dan nog steeds bezig met spelen. Nog nooit heb ik zo lekker geslapen op een festival. Ik spits mijn oren en geniet.

Na het middagdutje besluit ik voor de eerste keer mijn tanden te zetten in het Jazz Middelheim-voedsel. Mijn smaakpapillen lonken naar een portie pasta all’arrabiata, waardoor ik mezelf enkele ogenblikken later terugvind op het gras, etend uit een kartonnen doos. Maar het moet gezegd worden: het smaakt.

Oogjes toe

Het laatste concert van de avond brengt de Belgische legende en vaste waarde van Jazz Middelheim Toots Thielemans naar Wilrijk. Helaas heeft de vooraf aangekondigde support act Danilo Perez afgezegd, die dan ook vervangen wordt door Toots’ vaste trio uit Nederland. Wanneer Thielemans het podium betreedt, rijst het publiek meteen op van zijn stoel om hem te verwelkomen met een staande ovatie - die niet de enige van de avond zal blijken. De 87-jarige jazzlegende glimlacht en spreekt: “Eerst doe ik mijn oogjes toe en dan gaan we spelen”. En of ze spelen. Ondanks zijn ouderdom en de bijhorende fysieke belemmeringen, brengt hij samen met zijn muzikanten een prachtig concert met eigen nummers (Bluesette, For my wife) en al even mooie covers (Ne me quitte pas van Jacques Brel). Een heerlijke - en stiekem ook zeer schattige - afsluiter.