Jazz Middelheim 2009
Op de slotdag van Jazz Middelheim 2009 straalt de bekende gemoedelijkheid af van de picknickkleedjes en de gezichten van de bezoekers. Het is zondag en wie z'n jasje vroegtijdig op een van de stoeltjes heeft neergelegd, heeft de rest van de dag een goede zitplek. Begrijpelijk, want de laatste dag staat in het teken van gevestigde namen in de internationale jazz scene.
Door de relaxte mentaliteit en een losse planning missen we het optreden van Bert Joris en ook het grootste deel van Jason Moran met Bill Frisell gaat aan ons voorbij. Als we aankomen klinken de opmerkelijke klanken van een klassieke sopraanstem begeleid door swingende jazz. De experimenterende Moran zal ongetwijfeld een groot contrast hebben gespeeld met de artiesten na hem. Moran is bekend om de ontmoeting tussen jazz met onconventionele muziekstijlen. Nadat zijn toegift dat bevestigde, hebben we ons jasje op een goede plek neergelegd om in de zomerzon een glas wijn te drinken op de laatste optredens van het festival.
Intiem en puur
Wanneer we rozig terug de tent in gaan, maakt het publiek zich klaar voor het kleinste gezelschap van dit jaar Middelheim. En wàt een gezelschap. Twee ervaren American Jazz Cats bestijgen het podium met de uitstraling die je in een Amerikaanse film zou kunnen verwachten van achtergrondmuzikanten in een barscène. Zonnebril, trage motoriek en volle concentratie om de sfeer puur uit hun instrumenten te halen. Op de contrabas speelt Charlie Haden de meest rustige, genuanceerde bassolo's van het festival. Samen met pianist Kenny Barron wordt er geen moment gezocht naar de randjes of de overdrijving.
Hun intieme samenwerking blijft van het begin tot het eind genuanceerd en onderzoekt - onder belangstelling van het doodstille publiek - de mogelijkheden van de harmonie en het gevoel. Aan het eind van het optreden bedankt Haden het ademloze publiek: "Imagine how good the world would be if everybody got as good ears as yours." Het is te merken dat deze jongens met de groten gespeeld hebben en vakmanschap bezitten. Amerikaanse vriendelijkheid vermengen zij met Amerikaans verfijnde jazz.
David Murray dirigeert
Nadat onze relaxness op het gras tijdens de toegift een hoogtepunt heeft bereikt, is het tijd voor de afsluiter van het festival. Zeven violisten, drie cello's, twee trompetisten, twee tenorsaxen, een altsax, een trombone, een contrabas, een drumstel, een percussieset en de Jazz Middelheim-piano vullen het podium. Dé saxofoonsensatie van begin jaren '80 David Murray pakt uit om met het Spaanstalige oeuvre van de bekende crooner Nat King Cole het zomerse festival in stijl af te sluiten.
Hoe georchestreerd de bezetting doet ogen, zo vrij laat Murray de nummers klinken. Met zijn expressieve stijl bespeelt hij alle uitersten van zijn tenorsaxofoon. Vooral de gillende hoogte die hij uit het instrument krijgt, is bijzonder indrukwekkend en opzwepend: een speciale combinatie van ritmisch, harmonische achtergrondmuziek en avontuurlijke solo's.
Murray geeft vooral zijn blazers veel ruimte voor solo's door ze één voor één als een heuze dirigent aan te wijzen om naar voren te komen. Wanneer de strijkers in moeten vallen of stil moeten leggen, geeft hij ze het teken. Bazig maar knap leidt hij zijn orkest. De muzikanten hebben zichtbaar plezier en al heeft het slotoptreden niet de entertainmentwaarde van Hans Teeuwen, Toots Thielemans of Dee Dee Bridgewater, de charme en de feestelijke muzikaliteit vormen een waardig afsluiter van het festival.
Tevreden neurieënd gaan we met de bus naar huis. Wie jazz kent of wie jazz wil ontdekken, heeft als jongere een heerlijke tijd op Jazz Middelheim 2009.
> Jazz Middelheim - Dag 1
> Jazz Middelheim - Dag 2
> Jazz Middelheim - Dag 3
19 augustus 2009
