Wooden Arms
Patrick Watson
De Canadees Patrick Watson heeft met zijn muzikanten een derde album op de wereld gezet. Wij kwamen, luisterden en waren door het dolle heen.
De Canadese band Patrick Watson – genoemd naar hun zanger die het eerst solo deed – is aan hun derde langspeler toe. Wooden Arms heet de nieuwe boreling. Het is dus geen singer-songwriter zoals men op het eerste zicht zou denken. Bij het beluisteren van de plaat wordt dit meteen duidelijk. Er zit meer in dan prachtige teksten en de ijle, rustgevende stem van Watson. Heel wat effecten en geluiden zitten in de liederen verborgen. Sommigen springen er na de eerste luisterbeurt uit, anderen ontdekt men langzamerhand. Dit zorgt ervoor dat de muziek interessant blijft.
Van dromerig tot chaos
Het album herbergt heel wat pareltjes. Zo is er de opener Fireweed die heel zacht en dromerig begint. Deze bouwt langzaam op waardoor het luider en voller gaat klinken. De drum wordt na een tijdje ook ongeduldiger en de gitaar volgt deze lijn. Beijing is eveneens een topper. Het begint met een minimalistische piano waarbij Watsons zachte stem perfect aansluit. Het lied is heel filmisch. De muziek en instrumenten/voorwerpen geven het gevoel van de drukte en chaos die in de bezongen stad heerst. Zeker als Watson aanhaalt: "It was the sound of the city that speaks to me", waardoor je een overvloed aan geluiden over je heen geslingerd krijgt.
Een lied van een heel ander kaliber – maar niet minder mooi – is Wooden Arms. Het doet ons denken aan een duet uit de jaren ’40. De climax van het album bereiken we tijdens Big Bird in a Small Cage. Kippenvel bedekt ons lichaam en de drang om mee te zingen maakt zich meester van ons. Ook in dit lied zingt Watson niet alleen. De prachtige countrystem van ene Katie Moore past perfect bij het lied.
Niet allemaal toppers
Niet alle nummers zijn van hetzelfde allooi. Sommigen zijn ietwat gewoontjes in vergelijking met de vooraf besproken nummers. Dit is bijvoorbeeld het geval bij Tracy’s Water en Traveling Salesman. Ook het instrumentale Down at the Beach dat op zich niet mis klinkt, dwingt ons niet om op de repeatknop te drukken.
De hele cd kunnen we samenvatten als een compilatie van prachtige, rustgevende nummers, waarop vele hoogtepunten staan. De ijle en kalmerende stem van Watson geeft een speciale dimensie aan de soms ongeduldige muzikale richting die wordt uitgegaan. Wie houdt van de betere singer-songwriter, kan zich maar best haasten naar de platenboer.
31 augustus 2009
