Was het haar erg sterke passage op de Night of the Proms in 2007? Haar nog steeds immens populaire wereldhit daterend van 2000 I Try? Of is het Rivierenhof nu eenmaal sowieso wat bescheiden voor een topact als Macy Gray, die van haar debuutplaat On How Life Is uit 1999 ruim 7 miljoen exemplaren verkocht? Punt is dat het optreden wel erg makkelijk uitverkocht raakte voor iemand na haar beginsucces nooit meer een erg grote hit te pakken had. Alle 1.800 kaartjes voor vanavond zijn de deur uit!

Sceptisme keert om in een glimlach

Of al die 3.600 ogen en oren ook interesse hebben voor de band rond Nathan Ambach (zoon van Paul Ambach, concertpromotor en muzikant, beter bekend als Boogie Boy) valt te betwijfelen, al kan dit voorprogramma ons zeker bekoren. We moeten eerlijkheidshalve bekennen dat de groepsnaam, het wel heel erg overdreven N8N & co, ons eerst de wenkbrauwen doet fronsen en dat voorafgaand enig sceptisme zich van ons meester maakte. Maar, u kent ons, we zijn niet te beroerd onze vooroordelen in de weegschaal te gooien en ziedaar, een mooie opener van de avond! Met veel enthousiasme, een streepje funk, een vleugje rock en een snuifje groove kom je al vrij ver, en dat gemixt met een muzikaal sterke achtergrondband en je weet dat het al niet echt meer kwaad kan.

Maar laten we wel stellen: er is nog veel werk aan de winkel wil Nathan ooit in de buurt komen, laat staan de evenknie worden van de acts die vaderlief ooit op de concertagenda plaatste (cfr. The Rolling Stones en wijlen Michael Jackson). Veel uitschieters hebben we niet gemerkt en de frontman heeft nou niet bepaald het charisma van Mick Jagger, eerder dat van Klaas Delrue van Yevgueni. Voor volksmennerijtruukjes moet ie dus nog even bij vaderlief op bijles gaan. Maar kom, niet te negatief voor een band die ons de glimlach om de lippen brengt en die, en dat mag gerust als een compliment beschouwd worden, een waardige opener is voor de grote dame van vanavond, Macy Gray.

Vocaal sterk

Die brengt dit jaar een nieuw album uit onder de naam The Gray Life, maar veel meer dan een titel is daar niet van bekend. Het brengen van nieuwe nummers die de fans helemaal niet kennen, lijkt vrij risicovol en dus wordt gekozen voor een selectie van haar betere en bekendere liedjes uit de vier voorgaande studioalbums, wellicht met de bedoeling de menigte weer wakker te krijgen voor Gray en de publieke interesse weer aan te wakkeren.

Toen Macy Gray in 1999 als nobele onbekende een dijk van een debuutplaat opnam, werd haar stante pede een glanscarrière voorspeld, maar die hoge verwachtingen kon ze nooit waarmaken. De vervolgalbums scoorden minder goed dan gehoopt en ze stopte zelfs even met muziek maken. Maar anno 2009 is de inmiddels 41-jarige zangeres weer de oude en staat ze weer op de planken.

Macy laat zich net als Nathan Ambach omringen door een erg strak spelende band, wat al van meet af aan duidelijk is bij Ghetto Love. Zelf oogt de Californische erg ontspannen en dat is begrijpelijk: met twee schitterende – en wellicht niet toevallig Rubensiaans slanke, u kent het cliché – backing vocals kan je het je permitteren om zelf wat geruster een concert tegemoet te gaan. Even is het zoeken naar het juiste geluid – de soundcheck was duidelijk ook wat te ontspannen gebeurd met de gevolgen vandien – maar eens vertrokken, komt wat tijdens N8N & co maar moeilijk op gang kwam, nu als vanzelf: Macy Gray maakt werk van een misschien ietwat makkelijke maar vreselijk efficiënte en doeltreffende interactie met het publiek. Gevolg: het publiek eet haar hand en nog voor het derde nummer Caligula start, heeft ze alle ‘sexy people’ hun naam luidop laten roepen en heeft ze zich luidop afgevraagd of het nu net ‘Antwerpen’ dan wel ‘Antwerp’ is. De voetbalsupporters van de gelijknamige voetbalploeg uitgezonderd, roepen bijna alle 1.800 kelen ‘Antwerpen’, een fraai zicht!

Google en de emo-gitaar

Tijdens When I See You Again stelen de achtergrondzangeressen de show en hun zangkwaliteiten zijn meer dan indrukwekkend. Maar Macy Gray zelf komt al snel weer boven water en ze toont ons opnieuw haar spoken word kunstjes met die typerende rauwe stem van haar. Al draaiend en spelend met de microfoonstandaard vertelt ze hoe ze na wat googlen besloot naar Antwerpen te reizen, want daar zouden de meest sexy mannen van de wereld te vinden zijn. Veel te nep uiteraard, maar dat zal het publiek worst wezen en bij zo’n liefdesverklaring aan ons land wordt dan ook uitbundig geklapt en gejubeld.

Indrukwekkend is hoe ze, enkel begeleid met elektrische gitaar het emotionele Sweet Baby neerzet; inclusief huilende gitaar à la Guns ’n Roses of Santana. Ook One For Me, uiterst breekbaar en enkel met piano en percussie ondersteund, tapt uit dit vaatje. Het publiek kan zulke mooie momenten zeer appreciëren en reageerde opgetogen. Demons, haar samenwerking met Norman Cook alias Fatboy Slim, wordt gebracht in een heel jazzy jasje, compleet met lang opgebouwde climax, waarvan we even moeten bekomen.

De “wauw”-finale

Treat Me Like Your Money wordt in de goede handen van haar band toevertrouwd zodat ze zelf off-stage zich aan een kledingwissel waagt. Eens terug werden we getrakteerd met een opmerkelijke coverversie van Radioheads Creep, enthousiast onthaald door de menigte.

Het is de voorbode voor de finale, die nu echt begonnen is. Sexual Revolution, altijd al een feestnummer bij uitstek geweest, bewijst nu ook weer zijn aanstekelijke werking op de heupen en zonder pauzeren volgen samples van Flo Rida (Right Round) en Run DMC (It’s Like That) en gaan we over in Rod Stewarts Do Ya Think I'm Sexy en Groove Is in the Heart van Deee-Lite. Intussen is ook een bellenblaasmachine op volle toeren aan het draaien en hebben twee verklede duivels op het podium postgevat die het publiek ophitsen met schunnige teksten. Doe daar nog een man met twee cimbalen bij en het circus is pas echt begonnen, dit is met kop en schouders het meest amusante dat we in maanden te zien kregen op een muziekconcert: ronduit hilarisch!

Zoals verwacht gaat de band daarna even de coulissen in om vervolgens terug te komen. Macy staat nog even stil bij de bijna twee maanden die ze in ons land verbleef tijdens Night of the Proms 2007 en duikt ze samen met de band in de vele herinneringen die ze aan die tijd beleefde, zoals haar shop-avonturen, Aquatopia en Thanksgiving bij NOTP-producent Jan Vereecke, wat haar erg bevallen is. Eerst werd nog You Can Make It If We Try gespeeld, maar dan komt het moment waar wellicht iedereen op hoopte, de wereldhit I Try, ondergedompeld in een gospelversie. Een voorspelbare en logische afsluiter, maar daarom niet minder mooi.

Nieuw materiaal

Hoewel het in de Antwerpse Rivierenhof verrevan een tropische zomeravond is, wordt het een zeer aangename avond dankzij Macy Gray, de vocals en de begeleidende band. Het anders zo rustige park wordt in geen tijd herschapen tot een dansvloer, een nachtclub en een duivels circus. Met The Gray Life heeft de zangeres eindelijk een nieuw album in aantocht en wij zijn na dit straffe optreden razend benieuwd of Macy Gray ook daarop eindelijk weer op plaat kan schitteren zoals ze dat live heeft gedaan deze week.

Dit was een uitermate sterk optreden, weliswaar met dank aan de backing vocals die soms zelfs hun toch ook straffe frontvrouw de loef afstaken. Faut le faire, dames en heren, faut le faire …