Een stoptram van een boek

Michiel Klein Nulent is de nieuwste literaire ontdekking uit Nederland. En met reden. In zijn debuut schetst hij op zeer overtuigende wijze de tragische levensloop van Osman, die telkens opnieuw de greep op de dingen verliest. Zijn ex, zijn dochter, zijn winkel waar het meel onophoudelijk uit de zakken stroomt: alles schijnt te mislukken. Het enige dat hem overeind houdt, is de gedachte aan zijn droomhuis in de bossen. Daar doet hij elke nacht zijn winkel voor open. Want enkel daar zal hij gelukkig kunnen zijn. Denkt hij. Tot op een nacht een meisje zijn winkel binnenkomt.

Pantoffelheld

Maar ook de omgang met Isis verloopt niet van een leien dakje. Om te beginnen zijn ze totaal verschillend. Hun dromen liggen mijlenver uit elkaar. Toch slagen ze erin om elkaar langzamerhand te vertrouwen. En aan te trekken. Om elkaar uiteindelijk af te stoten. Osman gaat daarmee om zoals hij overal mee omgaat: gelaten en toch aangedaan. Of misschien eerder: aangedaan en toch gelaten. Want je merkt snel: Osman en zijn bestaan lijken eenvoudig, langdradig en tot in het laatste puntje van alle energie ontdaan, maar niets is wat het lijkt. Hij heeft reeds lang geleerd om zijn gevoelens te onderdrukken, zonder te beseffen dat hij net daardoor mensen van zich afduwt.

Vervelend of geniaal?

Telkens je het boek opzij legt, blijf je zitten met een gevoel dat het midden houdt tussen irritatie en admiratie. Je bent geïrriteerd door het feit dat Osman, maar ook Isis, steeds dezelfde fouten blijven maken zonder dat ze er iets van op steken. Ook het feit dat het verhaal met een slakkengang vooruit kruipt en Klein Nulent elke mogelijkheid op verbetering telkens weer in de kiem smoort, stemt je chagrijnig. Maar je blijft ook vol verwondering achter over de manier waarop deze debutant de alledaagsheid, de verveling en de uitzichtloosheid van Osmans leven weergeeft. Het beste bewijs: met momenten raak je zelf zo verveeld dat je het niet kan opbrengen verder te lezen. Vaak is dit het teken van een slechte vertelstijl, maar dit is hier niet het geval: bepaalde zinnen zijn absoluut plaatjes, andere sleuren je mee Osmans diepe dal in. Klein Nulent is met andere woorden op meesterlijke wijze geslaagd in zijn opzet.