Voor (on)gelovige zieltjes

Het verhaal speelt zich grotendeels af in de woonkamer van de familie Garnier, waar het beruchte beeldje bovenop het televisietoestel staat. Heel het dorp is in de ban van het bloedende wonder. De pastoor wordt erbij gehaald en het bloed onderzocht. Zoon Tom doet het plots verbazingwekkend goed op school en ook voor de sterk verzuurde relatie tussen oma en opa Garnier heeft het huilende beeldje verstrekkende gevolgen.

Matig vertaald

Schrijver Pascal Rabaté schreef De Maria van Plastic origineel in het Frans, iets wat in de dialogen regelmatig te merken is. Dit is jammer, want we hebben het idee dat het oorspronkelijke verhaal veel sterker is dan deze afgezwakte vertaling. Typisch Franse uitdrukkingen en woordspelingen breken niet door, zodat in het Nederlands enkel een platte en volkse strip overblijft. Ook zijn we te weinig op de hoogte van de levensgewoonten en geloofsbeleving  in kleine Franse dorpjes om door dit verhaal gecharmeerd te raken.

De tekeningen van David Prudhomme zijn even simpel en puur als de inwoners van Bazouges zelf. Met eenvoudige lijnen en een eerder sober kleurenpalet geeft hij de personages weer zoals Pieter Breugel dat een aantal eeuwen geleden al deed. Hij doet geen poging om de figuren mooier te tekenen of met perfecte vormen, maar geeft net het volkse en het simpele van de mensen weer. Zijn tekenstijl past in dat opzicht perfect bij het verhaal van Rabaté en de stijl van de hele strip, al zijn we er persoonlijk geen fan van.

Zwakke eindscore

We zijn maar matig enthousiast over De Maria van Plastic, een strip die naar ons idee toch niet meer echt past in de tijdsgeest van vandaag. Veel van de authenticiteit van het verhaal gaat verloren in de vertaling en de setting van het verhaal ligt zover af van onze leefwereld dat het zeer moeilijk is om gecharmeerd te worden. Wie zich toch wil wagen aan deze volkse strip met godsdienstige toets, raden we aan om voor het Franstalige origineel te kiezen. De vertaling is jammer genoeg niet echt de moeite.