Knowing
Alex Proyas
Nostradamus zou het kunnen, maar is het ook zo? Kunnen we de toekomst voorspellen? In Knowing lijkt het erop.
Bij de opening van een nieuwe school werd vijftig jaar geleden een tijdcapsule met tekeningen begraven. Alle kinderen tekenden hun visie op de toekomst, behalve Lucinda. Op haar blad stonden alleen maar cijfers.Vijftig jaar later krijgt Caleb, de zoon van een astrofysicus, het papier in handen. Als zijn vader John (Nicolas Cage) de puzzel ontcijfert, blijkt dat de cijfers naar alle grote rampen van de voorbije halve eeuw verwijzen. Alleen hebben de laatste drie aangekondigde rampen nog niet plaatsgehad...
Fluisterende stemmen
Knowing is een rampenfilm en dan nog wel één waar de gebeurtenissen op voorhand voorspeld worden. Wie van realistische films houdt, blijft dus beter thuis.
De film begint rustig. Wel merken we al snel dat Lucinda niet echt een normaal kind is. Wanneer blijkt dat er nog een paar rampen voor de deur staan, wordt de film spannender. Dat wordt nog versterkt wanneer Caleb stemmen begint te horen en achtervolgd wordt door vier mysterieuze mannen. Het verhaal moet het hebben van de toevalligheden. Natuurlijk komt de cijferpuzzel juist in de handen van een astrofysicus die niet gelooft in het lot. En natuurlijk lost hij de puzzel op een avond op. Het gaat hem iets te gemakkelijk af.
De special effects zijn wel knap gedaan. De vliegtuigcrash wordt echt realistisch in beeld gebracht, alsof je het voor je neus ziet gebeuren. Bij de crash in de metro is dat realiteitsgehalte iets minder, maar in deze film storen wij er ons niet aan. Het einde is nogal vreemd, je bent er voor of je bent er tegen. Het is een onrealistisch einde voor een onrealistische film.
Ondanks dat het een voorspelbare film met een absurd verhaal is, moeten we het wel toegeven: deze film vergeet je niet zo snel.
4 oktober 2009
