Calvin Harris maakt ons klaar voor het weekend

Op zijn debuutplaat trakteerde Calvin Harris vriend en vijand op kitscherige eightiespop. Acceptable In The Eighties leverde wel enkele radiohits op, maar een commercieel succes kan je het niet echt noemen. Ander en beter denkt de Schot en na enkele jaren van stilte stormt plots I'm Not Alone door de luidsprekers van onze radio's. Calvin Harris breekt met de kinderachtige bubblegummuziek en brengt voortaan energieke electropop met enkele invloeden uit de trancewereld. Of toch, dat laat de voorloper van het nieuwe album ons vermoeden.

Openingstrack van het nieuwe album is The Rain, een eenvoudig popnummer dat meteen blijft hangen. En meteen wordt ook duidelijk dat Calvin Harris de eightiespop niet volledig laat voor wat het is. Regelmatig krijgen we een knipoog naar het vroegere werk van de Schot. Meteen daarna krijgen we de titeltrack geserveerd. Energieke electropop, dat is wat we willen horen en ook krijgen. You Used To Love Me bijvoorbeeld begint eerder rustig, maar uiteindelijk barst het feest helemaal los.

Experimenteren

Als het op full-albums aankomt bij elektronische artiesten is het altijd bang afwachten. Vaak staan er op het album naast enkele leuke radiohits ook enkele experimentele songs. En bij Calvin Harris is dat helaas niet anders. Blue moet het hebben van een akoestische intro gevolgd door een vreemd ritme. Leuk voor even, maar meer ook niet. Gelukkig herpakt hij zich meteen met de monsterhit I'm Not Alone, met daarna Flashback, misschien wel de beste track van het hele album.

Volgende nummer is Worst Day, opnieuw met een experimenteel ritme dat in het begin aanstekelijk is, maar al snel uitmondt in een enerverende herhaling. Relax, de titel zegt al meer dan genoeg, is een rustig - opniew akoestisch - nummer dat ons een beetje op onze honger laat zitten. En ook Limits laat een beetje te wensen over. Daarna gooit Calvin Harris het over een andere boeg en brengt met Burns Night een traag nummer dat erg doet denken aan Air. Zeker niet slecht, maar een beetje een vreemde eend in de bijt op het album.

Meewiegen en zingen

Op het album staan ook drie bonustracks. Eerste is Yeah Yeah Yeah La La La, dat evengoed van de debuutplaat zou kunnen. Lekker aanstekelijk en onze heupen beginnen spontaan mee te wiegen op de melodie terwijl onze lippen stiekem meezingen. Daarna krijgt Calvin Harris bijstand van Dizzee Rascal voor Dance Wiv Me, dat enkele maanden geleden een klein radiohitje was. De laatste track is opnieuw een traag nummer en rondt het geheel een beetje af.

Er zitten zeker enkele leuke tracks op het album van Calvin Harris, en de liefhebbers van commerciële electropop zal het zeker kunnen bekoren, maar de Schot laat net iets te veel steken vallen om het gemiddelde te overstijgen.