Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won (en dat het me spijt)
Ivo Victoria
Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won (en dat spijt me) bijt je als een agressieve pitbull in de hals en laat je gedurende 194 pagina’s niet los. Ivo Victoria neemt je op sleeptouw in zijn leugenachtige realiteit.
Ivo Victoria die sinds 2005 bedreven een weblog onderhield, waagt zich aan zijn eerste literaire vuurdoop met Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won, met groot succes tot gevolg.
Gevochten en gestreden werd er maar liefst tussen zeven Nederlandse uitgeverijen om dit debuut van Ivo Victoria binnen te halen. Maar de nog grotere verbazing slaat toe wanneer men weet dat een nooit in druk verschenen kortverhaal aan de basis ligt van die heisa. Victoria of Hans van Rompaey, je kiest maar, had met dat kortverhaal een oerstevige basis gelegd van een betoverend boek, en dat zagen de uitgeverijen ook in.
Leugens uit Edegem
De Antwerpenaar die sinds 2002 naar Amsterdam emigreerde, vertelt in dit boek het verhaal van Ivo Victoria, een man van halverwege de dertig die merkt dat zijn leven niet veel om handen heeft. Zijn leven is een opeenvolging van leugens, die hem zelfs twintig jaar na datum blijven achtervolgen.
Vanaf pagina één ontvoert Ivo Victoria je en sleept hij je mee naar Edegem, een klein dorpje niet ver van Antwerpen. Daar leeft hij een nogal potsierlijk en herkenbaar Vlaams leven samen met zijn moeder, vader, brommende broer met glazen oog en zijn twee zusters. Het kleine dorpje met zijn alom vertegenwoordigde banaliteiten vormt het perfecte decor voor Ivo Victoria’s wilde fantasie.
Me Tarzan, you Jane
Al snel maakt men kennis met het pronkstuk van Ivo Victoria, de leugen die hij zijn naïeve schoolvriend Dries al enkele jaren vlot inlepelt. Victoria wint namelijk al enkele jaren op rij de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen, tot grote verbazing van Dries. Alsnog onderhoudt hij als topwielrenner een goede relatie met Lucien Van Impe. Dries, zo trouw als een hond, gelooft zijn beste vriend op zijn woord en steekt zijn goddelijke aanbidding voor Ivo niet onder stoelen of banken. En als dit nog niet de kroon spant vertelt hij aan Anja Lippenveld, zijn speelplaatsliefje, dat zijn echte naam Tarzan luidt.
Twintig jaar later, wanneer Ivo uit Edegem weggetrokken is en een nieuwe leven is begonnen met zijn geliefde, dringt het tot hem door dat zijn leven een mislukking is. Op het eerste zicht lijkt de oudere Victoria niet meer op het leugenachtige en manipulerende jongetje van vroeger, maar niets is minder waar. "Mensen veranderen niet, ze worden alleen meer zichzelf", dit statement van Victoria is dan ook goed op zijn eigen persoon toe te passen.
Vastberaden keert Victoria terug naar Edegem om orde op zaken te stellen. Maar hoe vertel je iemand dat een leugen, het fundament van een ijzersterke vriendschap, niet waar was?
15 oktober 2009
