Elle s'appelle Sabine
Sandrine Bonnaire
Sandrine Bonnaire, succesvol actrice in Frankrijk, ruilde voor deze film over haar autistische zus een plaats voor de camera in voor één achter de camera. En dat levert een beklijvende documentaire op.
Intimistisch portret is een te vaak gebruikte frase. Soms valt een film echter niet anders of treffender samen te vatten en dit is absoluut het geval bij Elle s'appelle Sabine, een docu over de levensloop van de autistische zus van de regisseuse.
Kroniek van een aangekondigde aftakeling
Bonnaire wisselt beelden van haar afgetakelde zus nu af met beelden uit een vorig leven: toen Sabine nog piano speelde, truien breide voor haar broers en zussen, en zelfs op reis ging naar New York. De tegenstellingen zijn pijnlijk en het besef dat het ook anders had kunnen lopen, is een slag in het gezicht. Vooral na een opname in een psychiatrisch hospitaal ging het immers snel bergaf met Sabine: ze beefde, kwijlde, verdikte en had ernstige geheugenproblemen. Toen uiteindelijk een geschikte instelling voor haar gevonden werd, was het kwaad geschied. De hoop op een volledige rehabilitatie blijft, maar lijkt ijdel.
Focus op mensen
Hier vind je geen dramatische muziek om emotie op te wekken. In de plaats daarvan ligt de focus op mensen: bewoners van de instelling, moeders en verzorgers die eeuwig respect verdienen. Een absolute roep om hulp voor verzorging na het twintigste levensjaar, wanneer de overheid niet langer de verplichting heeft om mensen met een mentale achterstand op te vangen. Het effect ervan is betwijfelbaar, maar de aanklacht ís er en dat is wat telt.
25 oktober 2009
