Enter the characters
Customs
De Leuvense groep Customs is amper een jaar oud en wordt door velen beschouwd als de grootse Belgische belofte van 2009. Met hun schitterde eersteling Enter the characters zijn ze goed op weg om ook de grootste bevestiging in de vaderlandse muziekwereld van volgend jaar te worden.
De helft van de band maakte deel uit van de garagerockgroep Larsson die twee jaar geleden met Overrated Overestimated een bescheiden hitje te pakken hadden. Ook kunnen we ze traceren tot de hardrockforamtie Circle. Niets van de invloeden bleef over toen ze in 2008 als Doppelgängers met de single Rex al veel airplay kregen en de Vibe On Air-wedstrijd wonnen.
Ze werden de poulains van Alex Callier en Customs werd de nieuwe naam. Na de Afrekening-hit en een paar wervelende festivalshows vorige zomer was het ongeduldig wachten op de eerste full cd van de band. Enter the characters is het wachten meer dan waard en lost alle verwachtingen in.
Achterwerk van Minogue
De sound van Customs is een kruising van Interpol en postpunk bands uit de eighties zoals House of Love en Echo & The Bunnymen. Zelden een groep dit zo fris en strak horen brengen als Customs. Dat tikkeltje meer is goed te horen op de handvol knallende en strakke songs die deze plaat rijk is.
De plaat heeft meer te bieden dan Rex en de nieuwe single Justine , die trouwens nog steeds vrolijk weergalmen in menig oorschelp. De galmende zang (een stem om kippenvel van te krijgen), gejaagde gitaren en pulserende drums maken songs als The Matador en We Are Ghost compleet onweerstaanbaar. De band speelt zo strak als het achterste van een Australische popdiva dat de hoogtepunten niet meer op een hand te tellen zijn. Talk More Nonsense - dat klinkt als dEUS, maar dan leuker - en Shut Up, Narcissus zijn twee absolute uitschieters.
Shakespeare
De plaat mag van Kristof Uittebroek opgevat worden als een Elizabethaans theaterstuk met verschillende characters. De frontman probeert iets herkenbaars te plaatsen in een vreemde setting. Where The Moon Spends His Days gaat over een jongen die zijn kans schoon ziet om een meisje te kussen. De intro van de cd (Enter) is dus bewust zo genoemd omdat het verwijst naar het moment waarop de regisseur aangeeft dat de personages de scène mogen betreden. Veel speurwerk komt er niet aan te pas om te weten waar ineens in het mooie Violence de ‘Montague’s en de ‘Capulets’ vandaan komen.
De band zegt daarover dat ze een stukje muziekgeschiedenis nemen en er zelf iets mee doen. Dat iets hebben ze voortreffelijk ingevuld. Als meer dan de helft van de songs op de cd bijzonder straf hitmateriaal zijn, dan kan je gerust spreken van een meer dan geslaagd debuut waar nog (grote) toekomstmuziek in zit.
27 oktober 2009
