Rumba krijgt lachspieren niet in beweging

Veel muziek of dialoog moet je in deze film niet verwachten. Van styling of make-upsessies voor de film, is overduidelijk al evenmin sprake. De acteurs komen over als doodgewone mensen, het zouden zo je buren kunnen zijn. Het simplisme straalt er af.

Let’s dance!

De Franstalige productie oogt in het begin erg kleurrijk. We maken kennis met Fiona en Dom, die beiden les geven in een kleine school op het platteland. Twee kleurrijke figuren, gepassioneerd door één dans: Rumba. En natuurlijk door elkaar.

Maar na een overwinning op een danswedstrijd rijden ze hun auto te pletter tegen een muur. Dit gebeurt wanneer ze willen uitwijken voor een man die poogt zelfmoord te plegen. Niet die man, maar wel het koppel wordt hier de dupe van. Dom houdt er permanent geheugenverlies aan over, Fiona moet de rest van haar leven door met één been.

Hilariteit zoek

Hierna belanden ze van de ene bizarre situatie in de andere. Geloofwaardig? Absoluut niet. Grappig? Soms. De scenaristen proberen alleszins de humor er in te houden. Of het nou tot hilariteit leidt dat Fiona’s houten been in brand staat en Dom haar niet kan helpen omdat hij, tegen de tijd dat hij water gehaald heeft, dat alweer vergeten is? Twijfelachtig. De humor komt spijtig genoeg niet over. De film laat ons een beetje onverzadigd achter.

Opmerkelijk is wel dat deze film gemaakt werd door slechts drie mensen. De regisseurs zijn tevens de scenaristen, alsook de hoofdrolspelers. Misschien hadden ze er toch beter nog iemand bijgeroepen? Om de grappen wat bij te schaven bijvoorbeeld. Fiona, Dominique en Bruno hebben nog een paar dingen te leren. Op zich is de film goed gevonden. De plot zit wel goed. Aan de uit- en afwerking kan nog wat gewerkt worden. Hopelijk in een volgende dansfilm, die ons ook echt op de vloer krijgt van het lachen.