Afwisselende verhaallijnen, verleden en toekomst door elkaar en uiteindelijk toch één verhaal? Klinkt erg Guillermo Arriaga-achtig!
De films van regisseur Guillermo Arriaga kan je telkens opnieuw heel beknopt samenvatten. Je gooit een willekeurige steen in het water en er ontstaan allerlei ringen die verder uitdeinen. Waar het uiteindelijk om draait is die ene, simpele steen die het rimpeleffect veroorzaakt heeft. Ook bij The Burning Plain zorgt Arriaga voor vier verschillende verhaallijnen waar telkens de vrouw centraal staat. Die verhaallijnen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en vloeien tot één groot (dramatisch) verhaal samen.
De film opent met de scène van een naakte vrouw, Sylvia (Charlize Theron), een vrouw die troost zoekt bij mannen van en voor één nacht en die zichzelf achteraf straft door zichzelf te pijnigen. Wat verder maken we kennis met wat op het eerste gezicht lijkt op een doorsnee gezin. Maar moeder Gina, gespeeld door Kim Basinger, heeft een stomige affaire met Nick, tevens ook een vader met een gezin.
De derde verhaallijn gaat over een jong blank meisje en een Mexicaanse jongen. Ze worden na de dood van hun ouders hopeloos verliefd op elkaar. Hun omgeving reageert met afkeer op hun vurige relatie die eigenlijk gebaseerd is op een heel trieste gebeurtenis. In een vierde en laatste verhaal zien we hoe vader en dochter in een vliegtuigje stappen en naar een volgende opdracht vliegen. Terwijl dochterlief aan het koken is, stort haar vader neer met zijn vliegtuig. Een vriend van Santiego ontfermt zich over het kind en krijgt de opdracht om haar veilig bij haar moeder die haar in de steek liet, af te zetten.
Zware film zonder echte emotie
Tel al deze verhaallijnen samen en je krijgt een toch weer zware film waarbij vooral thema's zoals dood, liefde, verantwoordelijkheid en familie centraal staan. Visueel wordt er vooral gebruik gemaakt van close-up beelden en stiltes. Nochtans blijft de echte emotie in de film een beetje achterwege. Daar waar Babel en 21 grams je met enkele beelden en dialogen bij de keel grijpen, blijf je na The Burning Plain eerder traanloos achter.
Het is niet meteen een slechte film, maar jammer genoeg laat The Burning Plain je, ondanks de goede acteerprestaties, een beetje op je honger zitten.



