Viva retro, fuck USB

De Nottebohmzaal is geen alledaags decor voor optredens, integendeel. Ze beantwoordt aan het archetype van een bibliotheek. De hoge ruimte is gehuld in het halfduister. De wanden zijn van boven tot onder bekleed met oude boeken en hun prachtige lederen kaften, al dan niet half vergaan. Ze staan hier vast al eeuwen, bijna vergroeid met hun buurmanboek. De sierlijke loopbruggetjes en trapjes vormen de toegang tot de hoger gelegen boekenkasten met opschriften die hun ouderdom onthullen. De benedenverdieping is bezaaid met marmeren borstbeelden van belangrijke schrijvers en schitterende wereldbollen. De inrichting stamt uit 1936, maar lijkt al eeuwenoud. Het geeft zowaar een Harry Potter-gevoel.

Huiskamergevoel

In deze prachtige zaal treedt Lady Linn op: solo met pianobegeleiding. Inderdaad, de vleugelpiano en haar geluid passen perfect in het plaatje. Haar warme stem vult de adembenemende bibliotheek. Veel toeschouwers zijn er niet, want ze treedt driemaal op die avond. Het huiskamergevoel is compleet. We lijken wel een select gezelschap, verzeild in de huiskamer van de zingende Lady Linn, onwetende dat er publiek is.

Even lijkt het erop dat ze haar mosterhit zou laten voor wat het is. Lady Linn zingt prachtige jazzy liedjes die perfect passen bij haar stem en het concept van Vintage Mood. Ze sluit af met twee covers, haar lievelingsliedjes blijkbaar, waaronder het prachtige Night in Tunesia. Als een soort domper op de feestvreugde beëindigt Lady Linn haar optreden met I don’t wanna dance. Het voldoet misschien aan de verwachtingen van het publiek. Toch lijkt het een mineur na al die prachtige jazznummers, omdat het liedje deze zomer zowat is platgedraaid op de radio.

Hoewel Vestiaire Populaire met man en macht de toeschouwers in een nieuw ‘oud’ kleedje wil heisen, zijn er toch weinigen die de fiftieslook aandurven. De kledij op zich lijkt zo meegenomen uit de kringloopwinkel en heeft jammer genoeg een hoog carnavalgehalte. Het niveau van Radio Modern wordt hier jammer genoeg niet bereikt. De meesten houden het bij hun hedendaagse kledij.

Vintage Voyeurisme

In de leeszaal van de bibliotheek liggen talrijke exemplaren van Het Rijk der Vrouw, met handige kooktips, patronen en andere vrouwendingen uit de jaren ’50. Niet echt een expo om over naar huis te schrijven, maar wel eens leuk om te bekijken. De illustratoren Sam De Buysscher, Reinhart Croon, CONZ en Jangojim tekenen live met als inspiratie – natuurlijk – de jaren ’50. Het levert leuke tekeningen op en een bescheiden vorm van voyeurisme. Aan een wand worden die tekeningen opgehangen, de één al wat leuker en origineler dan de andere. De tekening Viva Retro, fuck USB van Jangojim illustreert letterlijk het concept van de avond.

Ondertussen ademt het Hendrik Conscience plein de sfeer uit van een zomernacht en dat eind oktober. Onder het alziende oog van Vedett, het kleine broertje van Duvel, laat het DJ-ensemble The Boppin Benvis Brothers zijn muziek los op de nachtelijke feestvreugde. De leuke muziekjes in jaren ’50-stijl – hoe kan het ook anders? – zorgen voor een ongelooflijk ontspannen sfeertje. De gezelligheid wordt onderstreept door de talrijke vuurmandjes, dat het kampvuurgevoel compleet maakt. Het belooft nog een relaxed feestje te worden.

Kunst om 8, het initiatief van Musea en Erfgoed Antwerpen, is met Vintage Mood goed geslaagd in zijn opzet. In de prachtige Hendrik Conscience bibliotheek bracht zij het jaren ’50-gevoel naar boven in een hedendaags jasje met een waaier aan kunstvormen. Een feelgood-avond met retro-allures en een lekker vedettje, daar tekenen we graag nog eens voor!