De verlorenen
Kim Echlin
Echte liefde roest nooit, ook niet in uiterst pijnlijke omstandigheden. Van die waarheid overtuigt Kim Echlin ons in haar werk De verlorenen, een ontroerend verhaal over de romance tussen een Cambodjaan en een Canadese. Zullen beide geliefden elkaar ooit terugvinden?
De vertelster is Anne Greves, een taallerares van middelbare leeftijd uit Montreal die haar oude liefdesaffaire met een Khmer-student in herinnering brengt. Serey, haar geliefde, mag uit veiligheidsoverwegingen van zijn ouders in het buitenland studeren. Als de grenzen van zijn geboorteland sluiten, verliest Serey het contact met zijn familie en maakt hij zich zorgen. Om zijn familie op te sporen keert hij na de val van Pol Pot terug naar Cambodja, waar hij belandt in een moeras van moord en politieke onrust.
Wanneer Anne haar minnaar vluchtig op televisie ziet, besluit ze – ondanks de tegenwerpingen van haar vader – haar thuisbasis te verlaten om hem in Phnom Penh terug te vinden. Maar blijkbaar is zij niet de enige die naar vrienden of familie op zoek gaat. Jong en naïef, beseft ze niet wat ze met haar zoektocht op het spel zet. Langzaam maar zeker ontdekt Anne welke gevaren Serey teisteren, nu hij voor de oppositie tegen de Rode Khmer werkt, een beweging waarvan de soldaten tussen 1975 en 1979 1,7 tot drie miljoen burgers ombrengen. Wanneer ook Serey voor goed uit haar leven verdwijnt, is Anne tot alles in staat.
Spannende tragedie
Kim Echlin, qua stijl één van de meest verfijnde prozaschrijfsters uit Canada, benadert dit thema vol inlevingsvermogen en met de plechtigheid die het verdient. Onomwonden beschrijft ze gruwelijke drama’s, waaronder de dood van Serey’s ouders en de lugubere belevenissen van zijn broer Sokha die in het leger van Angka moet moorden en verklikken om te overleven, en Serey haat uit jaloezie. Romantiek overschaduwt die tragiek, waardoor het verhaal al bij al niet zo zwaar op de hand ligt. Doordat Anne haar geliefde voortdurend in de tweede persoon aanspreekt, krijgt het verhaal de intimiteit van een gefluisterde conversatie. Met vele liefdesclichés en vurige metaforen maakt Echlin haar werk expressief. Toch weerstaat ze aan de verleiding overdreven sentimenteel te worden. Doordat ze zich zoveel mogelijk tot de feiten beperkt, leest haar verhaal als een trein. In een gebalde stijl plaatst ze onveranderlijke hartstochten tegen de dramatische achtergrond van moord, hongersnood en geestelijk verderf. Wie in weinig woorden zoveel emoties kan verpakken, moet beslist gelezen worden.
9 november 2009
