Chaostrilogie, indrukwekkend functioneel naakt

Laten we Abattoir Fermé eventjes voorstellen: een tienjarig Mechels theatergezelschap dat destijds opgemerkt werd als apart, krankzinnig en uitbundig theater. Na het zien van de Chaostrilogie kunnen we verzekeren dat daar nog heel wat donkerogende bijvoeglijke naamwoorden bij horen. We zijn onder de indruk, maar waarom?

Stel je het volgende voor: je waant je in een theaterzaal en denkt een gezellig avondje tegemoet te gaan. Een avond vol grappen en grollen, emotie en actie, fantasie en absurditeit. Dat maak je ook allemaal mee. Abattoir Fermé is een theatergezelschap dat graag inspeelt op de collectieve angsten van de mensheid. Welke deze net zijn latat men over aan de verbeelding. Wat wél vaststaat is dat hun chaostrilogie ons deed rillen van meer dan enkel de kou.

Apocalyptische droomwereld

Regisseur Stef Lernous heeft voor de gelegendheid van het tienjarig bestaan de eerder vertoonde stukken Indie, Tinseltown en Lala-land herwerkt tot één grote marathonvoorstelling die vier uur duurt. De vaste waarden van Abattoir Fermé, Tine Van den Wyngaert, Marc Verstraete, Chiel van Berkel, Pepijn Caudron en Kirsten Pieters spuwen twee keer een twee uur durende marathon aan emoties en angsten uit op het podium.

Het verhaal verteld het relaas van een oude theaterregisseur die in een apocalyptische stad een stuk wil schrijven. We maken een tocht doorheen de stad en leren enkele personages kennen die kop nog staart als houvast blijken te hebben. We kunnen ons zelfs gaan afvragen of ze wel een leven leiden. We wanen ons in een schilderij van Jeroen Bosch, spelen met ons leven in de zaal, schrikken ons te pletter van een alarmpistool en voelen de apocalyps met ra naderen.

Vrouwelijk naakt en varkenskoppen

Regisseur Stef Lernous verdient het om bejubeld te worden. En wees gerust: het is niet alleen omdat we van alternatieve cultuur houden, dat Abattoir Fermé door ons zo bejubeld wordt. We denken dat menig opgewonden jongeman spontaan een ticketje zou kopen voor de chaostrilogie als ze hier nog eventjes verder lezen. het is namelijk mooi meegenomen dat in de chaostrilogie wél wat schoon vrouwelijk naakt pronkt. Zowel Tine Van den Wyngaert als Kirsten Pieters verliezen hun kleren meermaals tijdens de voorstelling. En ze mogen gezien worden! Ook de mannen hun onderbroek lijkt soms verloren te zijn. Of we dit tof vonden, laten we tussenbeiden. De leeftijd van de mannelijke acteurs ligt namelijk nét ietsje hoger dan de jonge vrouwen.

Maar er is meer dan enkel wat naakt. Het gezelschap deinst er niet voor terug om tonnen bloem te gebruiken om een overvloedigheid te illustreren. Daaraan gekoppeld zit een grote chaos, gaande van kettingzagen tot feestgedruis. Maar vooral niet te vergeten: échte varkenskoppen. Dàt getuigt van gewaagdheid. Maar het geeft net onze bewondering voor Abattoir Fermé!

Ga vooral zien! Want nadien duikt de chaostrilogie en alles er omheen voorgoed in het archief van Abattoir Fermé. Een stuk dat we zullen missen.