Leverage kan de verwachtingen niet inlossen

Het moet niet makkelijk zijn om in deze dagen nog een serie uit te brengen. De laatste jaren is het niveau enorm hard gestegen onder impuls van toppers als Prison Break, Lost, The Wire en House M.D. om er maar enkele te noemen. Daarom dat een serie als Leverage - soms komisch en flitsend, maar soms ook ronduit beschamend slecht - vandaag niet boven de middenmoot uit geraakt en vroeger wellicht wel mee tussen de toppers had gestaan.

Zootje ongeregeld

"Dit smaakt naar meer”, denken Ford en co nadien en zo bestaat elke aflevering uit een bepaalde job die ze uitvoeren. Niet zomaar een job, want zij nemen het onbaatzuchtig op voor zij die in het nauw gedreven worden door corrupte en afpersende zakenlui en dergelijk gespuis. We citeren Ford himself: "People like that, corporations like that, they have all the money, they have all the power. And they use it to make people like you go away. Right now, you're suffering under an enormous weight. We provide leverage".

Zoals je misschien zelf al gezien hebt, zou je het verhaal als een mix van allerlei films en bekende verhalen kunnen noemen: de ganse Ocean’s Eleven-reeks, Robin Hood, Fantastic Four, Mission: Impossible en consoorten. Dat lijkt op zich een goed idee, ware het niet dat je dan wel iets moet maken dat het niveau van je voorgangers minstens evenaart en hopelijk nog overstijgt. Jammer genoeg kunnen we daar erg duidelijk in zijn: dat is niet het geval.

Actie is er genoeg en de serie oogt mooi en flitsend, maar helaas is het script simpelweg een catastrofe. Het scenario bevat dan weliswaar veel twists, en dat appreciëren we wel, maar het is niet echt bevorderlijk voor de geloofwaardigheid die soms danig gekelderd wordt door een of andere fantasie van een scenarist. Soms draait dat goed uit, maar vaak helemaal niet. Het is alsof niemand hun ideeën kritisch bekeken heeft alvorens ze effectief op te nemen in het uiteindelijke script en dat is een doodzonde.

Goede wil mag niet baten

Ook de acteurs verdrinken met momenten in de poel der middelmatigheid. Hutton kan met momenten nog tonen waarom ie ooit - het dateert al wel van 1981 voor zijn bijrol in Ordinary People - een Oscar won, maar wordt evenzeer meegesleurd door ongeloofwaardige verhaallijnen. Wel in goeden doen zijn Beth Riesgraf en Aldis Hodge. Riesgraf zet haar vreemde en mysterieuze personage sterk neer en vooral haar mimiek is met momenten erg grappig. Ook Hodge kan wel overtuigen, al is zijn rol bedroevend. Op een minuutje inbreken in het netwerk van de Amerikaanse inlichtingendienst FBI? Yeah right.... Gina Belman - je misschien nog bekend uit de schitterende Britse serie Coupling - en Christian Kane acteren eigenlijk niet goed, al geven we hen gratie omwille van de karikaturale rollen die ze vertolken.

Als je echt niets om handen hebt en je legt je drempel laag genoeg zal je vast wel kunnen genieten, maar voor al die kijkers die hopen op een minimum aan kwaliteit: zoek alvast iets anders uit. Een verdienstelijke poging, dat wel, maar helaas. Met dank aan de scenaristen overigens.