Altiplano
Peter Brosens & Jessica Woodworth
In Altiplano klagen de filmmakers Peter Brosens en Jessica Woodworth, de gevolgen van de mijnbouw in Peru aan. Kwikverontreiniging maakt de lokale bevolking blind en wordt hen soms zelfs fataal. Lyrische beelden, waanzinnige muziek en prachtige landschappen maken van Altiplano een plaatje.
Het uiteenvallen van een Mariabeeld op een plaatselijk ritueel in een Peruviaans dorpje in het Andesgebergte, is het begin van het einde. Een plotse plas kwik duikt op in het landschap. De bevolking kijkt er verbouwereerd naar en beschouwt het als een geschenk van god en stopt de flessen kwik zelfs onder hun kussen. Niets is echter minder waar. Door de mijnbouw is het dorpje helemaal vergiftigd met kwik. De plaatselijke bevolking krijgt irritaties aan de ogen, en enkele sterven zelfs. De tocht naar het ziekenhuis duurt uren en wanneer de dokters geen hulp kunnen bieden, worden zij de schietschijf van de frustraties en onmacht van de bevolking. Ze worden bekogeld met stenen en een dokter komt om.
Een hoek af
Saturnina wordt de spreekbuis van de vele verbouwereerde vergiftigde mensen. Wanneer ze haar verloofde Ignacio echter dood aantreft op het plaatselijke marktplein, raakt ze het noorden kwijt en pleegt ze zelfmoord.
De vrouw van de vermoorde dokter, Grace, een bekende oorlogsfotografe, zakt af naar het dorpje om het verlies te proberen aanvaarden. Ze maakt er kennis met het leed van de mensen als gevolg van de verontreiniging. Haar verlies wordt nog versterkt door de dramatische muziek met een hoek af. De toevoeging van mensen met maskers op de achtergrond brengt een mysterieus effect teweeg. De lyrische beelden geven op hun beurt aan de film nog een extra dimensie en maken het geheel af.
Altiplano is wellicht niet de meest gemakkelijke film die er bestaat. Maar als je een extra inspanning doet, krijg je in de plaats een fenomenale film met adembenemende muziek.
> Filmfestival Gent: recensies
24 november 2009
