Liefdesdrankjes en steelse blikken in Harry Potter and the Half-Blood Prince

Er hangt een ongure sfeer in de straten van de dreuzelwereld als Harry (Daniel Radcliffe) nog voordat het nieuwe schooljaar aan Zweinstein zal beginnen, opgehaald wordt door Perkamentus om een bezoek te brengen aan zijn oud-collega Hildebrand Slakhoorn. Hij houdt volgens Perkamentus cruciale informatie achter over de jonge Voldemort die van belang kan zijn voor Harry in de toekomst. Via herinneringen probeert Perkamentus Harry klaar te stomen voor de toekomst waarin een gevecht met Voldemort onvermijdelijk lijkt.

Losgeslagen hormonen

Ook op Zweinstein heerst een andere sfeer dan eerdere jaren. Dat heeft echter niet alleen te maken met het dreigend gevaar van Voldemort en Sneep die zich nog vreemder gedraagt dan anders, maar ook met de hormonen van de inmiddels puberende tovenaarsleerlingen. De liefde grijpt om zich heen en lijkt niemand ongemoeid te laten: Harry ontdekt dat hij meer voelt voor Ginny (Bonnie Wright), Ron (Rupert Grint) valt na een doos betoverde chocolaatjes in katzwijm voor Regina, terwijl hij ook Belinda Broom al wist te veroveren met zijn zwerkbalkunsten. Hermelien (Emma Watson) tenslotte bekijkt het kleffe setje Ron en Belinda met jaloezie, maar weigert haar gevoelens aan hem te tonen.

Losse eindjes

Net als voor deel vijf mocht David Yates de regie van Harry Potter and the Half-Blood Prince voor zijn rekening nemen. Daarbij werd hij voor de lastige opgave gesteld het bijna 500 pagina's tellende boek van J.K. Rowling in te perken tot een film van twee-en-een-half uur. Overigens zou een Harry Potter filmavond inmiddels (inclusief deel zes) vijftien uur duren en dan komen daar de twee films over het laatste boek nog bij.

De bewerking heeft tot gevolg dat de introductie van voorwerpen en personages wordt overgeslagen. Voor de mensen die niet thuis zijn in de magische wereld van Harry Potter zal de film het gevoel oproepen dat je midden in een onbekende serie terecht bent gekomen waar voortdurend naar eerdere delen wordt verwezen. Dit moet echter niet als iets louter negatief beschouwd worden. Met zeven boeken en vijf films (en bijbehorende games) zijn er genoeg middelen de gemiste kennis van toverdranken en zwarte kunsten op te halen.

Feit is wel dat er in dit zesde deel niet veel gebeurt. Natuurlijk wordt er geflirt alsof het leven van de leerlingen ervan afhangt, wordt Draco verdacht van snode plannen en probeert Perkamentus Harry meer te leren over zijn eeuwige rivaal Voldemort, maar van een bovenliggende verhaallijn kan geen sprake zijn. Althans niet voor de film.

Verademing

Toch blijft er genoeg over om van te genieten. In vergelijking met het voorgaande deel bevat Harry Potter and the Half-Blood Prince meer humor wat een verademing is na het zware vijfde deel. Ron en zijn verliefdheid die hem tot waanzin drijft, de scene in de winkel van de tweelingbroers en de opbloeiende liefde tussen Ginny en Harry zorgen voor die luchtige momenten. De liefde hangt de hele film in de lucht en vormt zo een mooie tegenhanger bij de donkergrijze wolken die samenpakken boven Zweinstein en die niets anders dan de komst van Voldemort kunnen betekenen.

Op het gebied van special effects is er flink uitgepakt. Groots is het instorten van de loopbrug over de Theems in Londen, terwijl de herinneringen die Harry bekijkt in de hersenpan van Perkamentus juist intiem zijn. De dromerige overgang die de herinneringen hebben, vormen zich langzaam uit de inkt die je meevoert naar een andere tijd.

Al met al biedt deze nieuwste Harry Potter veel om van te genieten. Wel blijft de film aanvoelen als een brug die de weg vrij moet maken voor het grote spektakel dat ons te wachten staat in de laatste twee delen.