nieuwZwart lijdt onder zoemende bij

Uit een gouden, ruisende zee worden naakte wezens geboren. Ze ritselen en buitelen geslachtsloos de wereld tegemoet, onwennig en angstig.

Choreograaf en regisseur Wim Vandekeybus komt weer eens met een origineel en vitalistisch stuk aandraven. De man was eerst aan de slag bij Jan Fabre voor hij zelf aan het creëren sloeg. Dat resulteerde al in internationale successen als What the Body Does Not Remember (1987), Blush (2002) en MENSKE (2007). Met nieuwZwart werkt hij met een nieuwe groep jonge dansers.

Oriëntaalse acrobatie

Deze jonge dansers kronkelen als rupsen, maken bokkensprongen en springen tegen elkaar aan. Het dansen is soms vrijen, soms vechten, hun lichamen dienen als muziekinstrument. Ze brengen een levenslustig verhaal van vooruitkomen. Na hun geboorte ontstaat er stilletjesaan een geraffineerde samenleving met alfamannetjes, voortplantingsdrift en manipulatie. Sensuele duetten en acrobatische solo’s wisselen dynamische groepsdansen af.

In combinatie met Mauro Pawlowski die ritmisch zijn muziek vol oriëntaalse invloeden de zaal in speelt, krijg je een vijfsterrenstuk. Wat gebeurde er dan met die twee niet uitgedeelde sterren? Die vrat een geblondeerde dame gulzig op terwijl ze een tekst van Peter Verhelst hysterisch reciteerde.

Amerikaans circus

Niets tegen Peter Verhelst, maar zijn gemaniëreerde tekst, vertaald in het Engels, was er te veel aan. De drie kanalen: dans, muziek, tekst zijn een overload. Als in een Amerikaans circus weet je niet waar eerst naar te kijken. Uiteindelijk ga je voluit voor de dansers en wordt de afgerammelde tekst het vervelende gezoem van een bij die je zo snel mogelijk het huis uit wilt.

Jammer voor de geslaagde samenwerking tussen Vandekeybus en Mauro in een dof verlicht en zacht glinsterend decor, maar de tekst van Verhelst deed de intimiteit en oprechtheid van het geheel deels de das om.