Miike Snow
Miike Snow
Onder handen genomen door Tiga, Caspa, Fake Blood en Crookers. Vergeleken met Animal Collective en A-ha. Geproducet door het high-profile duo Bloodshy & Avant. Overleeft het debuut van Miike Snow onze hooggespannen verwachtingen?
Het Zweedse Miike Snow is dezer dagen het te remixen snoepje van de elektronische beaumonde. Fake Blood, Style of Eye en Crookers gingen eerder dit jaar al hun gang met “Animal”, terwijl recentelijk Tiga, Savage Skulls en dubstep-prins Caspa de tweede single “Balck&Blue” een nieuw jasje gaven. Een goed uitgekiende strategie van platenbonzen en managers, want ook wij waren lichtjes nieuwsgierig geworden naar het self-titled debuutalbum van de groep, die door The Guardian al werd omschreven als “A-ha meets Animal Collective”.
Niet zo gewaagd als verwacht
Tot onze grote spijt echter vinden wij bedroevend weinig Animal Collective terug in sound van de Zweedse heerschappen. Afgezien van het obligate hippe scherp kantje klinkt Miike Snow helemaal niet zo gewaagd. Bloodshy & Avant, het producersduo dat de sound verzorgde en eerder al de Britney's en Kylie's van deze aardkluit van beats voorzag, zorgde voor een gladgepolijste productie. Deze zorgt samen met de bijwijlen irritant perfecte stem van zanger Andrew Wyatt soms voor tenenkrullende resultaten, zo zijn de stroperige ballad “Sylvia” en “Faker” wat ons betreft pure muzikale horror en verdrinkt het nochtands goed begonnen “Cult Logic” na een kleine minuut in een afgrijselijk refrein dat zo uit de playlists van MNM geplukt kon zijn.
Het is echter niet allemaal kommer en kwel, “Black&Blue” is een perfect pop-plaatje, glad maar catchy en met een fijne vocale hook en bassynth op de achtergrond. Ook “Animal” gooit hoge ogen, met een refrein dat lang in je hoofd blijft zitten (wij irriteerden al menigeen met onze geneuriede versie) en een zonnige productie. Ook pianoballad “Burial” blijft wonderwel overeind staan, vooral door de dikke laag effecten die Bloodshy & Avant uitsmeerden over Wyatt's vocals. Onze persoonlijke favoriet blijft echter het absurde “Plastic Jungle”. De vette basslijn en de distortion over Wyatts stem loodsen ons zelfs door het Britneyeske refrein (womanizer iemand?), en bewijzen dat Bloodshy & Avant toch durven om buiten de lijntjes te kleuren.
Niet overtuigend genoeg
De rest van de plaat bestaat vooral uit vullertjes. “Song for no one” is een zonnig niemendalletje, “A Horse is Not a Home” een mislukte poging tot pathos. Ons eindoordeel: 3 à 4 goeie nummers is niet genoeg om een hele plaat te kunnen dragen. En niemand doorstaat de vergelijking met Animal Collective zonder kleurscheuren. Tijd om nog eens “Merriweather Post Pavilion” onder de naald te leggen.
26 november 2009
