Ooit raadde een wijs iemand ons aan om bij het uitkiezen van een boek steeds eerst zowel de korte inhoud als de eerste pagina te lezen. De korte inhoud om te weten of het verhaal je aanspreekt, de eerste pagina om na te gaan of de schrijfstijl je ligt. Dorsvloer Vol Confetti verhaalt de coming of age van Katelijne, een prepuberaal meisje in een streng orthodox boerengezin aan het eind van de jaren ’80. Aansprekend verhaal: check. Maar als we, om de schrijfstijl na te gaan, de eerste bladzijde openslaan stelt zich echter een probleem.

Debuterend schrijfster Franca Treur hanteert in het boek een zeer ouderwetse schrijfstijl. Om het verhaal beter in zijn context te plaatsen en de onderdrukkende sfeer waarin Katelijne opgroeit beter tot zijn recht te laten komen, wordt er constant over de vader, de moeder, de oma, de broers en vooral de Heere gesproken. Op zich hoeft dit niet te storen, maar door deze drukkend zware schrijfstijl doorheen het hele boek aan te wenden, krijgt Dorsvloer vol confetti zulk gewicht mee dat het verder lezen na een paar hoofdstukken echt een hele opgave wordt. Franca Treur poogt door het gebruik van deze stijl een realistische sfeer te creëren die ons meeneemt naar een ander tijdperk, en bij het lezen van Dorsvloer vol confetti kunnen we ons inderdaad naar de wereld van Katelijne verplaatsen. Alleen: het boeit ons voor geen meter.

Zeldzaam boeiend

Omdat we niet eenduidig negatief willen klinken, willen we wel nog meegeven dat Dorsvloer Vol Confetti een extra sterretje verdient voor de menselijke manier waarop Katelijne en haar ouders geschetst worden. De ietwat hypocriete diepgelovigheid van Katelijne’s ouders en de manier waarop ze Katelijne als enig meisje in een gezin met zes jongens behandelen, wordt mooi in beeld gebracht.

Ook Katelijne zelf is een volwaardig persoontje dat probeert te voldoen aan de eisen van haar familie en haar godsdienst, zonder haar eigen verlangens hierbij volledig te onderdrukken. Het zijn echter enkel de momenten waarop Katelijne niet bij haar familie thuis is en waarop ze meer zichzelf kan zijn, die ons enigszins konden boeien. En deze momenten zijn spijtig genoeg zeldzaam. Geen boek dat we twee keer zullen lezen dus.