Minimalistische beeldpoëzie in Three Monkeys

Three Monkeys begint zoals het eindigt. Oder een donkere, schimmige en dreigende hemel. Op zich lijkt de plot verbazend simpel: een man belandt tegen betaling de gevangenis in voor een hit-and-run die zijn baas op zijn geweten heeft, een mislukte politicus en een man met weinig scrupules. Wat volgt is de kroniek van een ontwricht en onthecht gezinsleven, een verhaallijn die in minder capabele handen zou kunnen leiden tot een Hollywoodiaanse tearjerker met een gedateerd Phil Collins-nummer op de soundtrack.

Subtiele thriller

Ware het niet dat meestercineast, en ja zo mogen we hem noemen nadat hij in Cannes bekroond werd als beste regisseur, Nuri Bilge Ceylan aan het roer staat van dit staaltje minimalistische beeldpoëzie. Na het vertrek van de vader van het gezin, lopen de spanningen tussen moeder Hacer en zoon Ismael hoog op, hoewel er nauwelijks woorden vallen. Het zijn de dagelijkse beslommeringen, het melodramatische spel en de kamervullende stiltes die deze subtiele thriller dragen.

Three Monkeys is zonder veel overdrijven een stilistisch pareltje dat niet alleen zelfverklaarde estheten zal weten te overtuigen. De manier waarop Ceylan omgaat met de vuile, donkergroene kleurenschema’s verraadt veel over zijn achtergrond als fotograaf en geven de geheimen die het gezinsleven nog meer verstoren een extra mysterieuze dimensie. Kortom, niet meteen een prent waar de liefhebber van de gemiddelde Stallone-film van opkikkert, wel het type dat zich gracieus weet te onderscheiden van het homogene filmlandschap.