Frontman Stef Kamil Carlens begint er helemaal alleen aan. Enkel vergezeld van zijn gitaar brengt hij het eerste nummer, The Longing Stays Inside. Het publiek wordt meteen bij de keel gegrepen door de puurheid van Carlens stem. De toon is gezet.

Net als wanneer de solonummers een beetje saai beginnen te worden, komt de eerste gast het podium op. John Parish is de naam, gitaar is zijn kunst. Het concert krijgt meteen een bluesy gevoel. Het nummer Jo’s Wine Song lijkt wel een ode aan groot idool Tom Waits.

Muzikale mengelmoes

Vervolgens is het tijd om de dansen. De volledige band vervoegt Carlens, waarop een mengelmoes aan genres wordt gebracht. Van popmuziek (soms jazzy, soms alternatief) wordt er zonder veel moeite overgegaan naar wereldmuziek en soul. De Zita Swoon-stijl blijf echter in elk nummer heel duidelijk aanwezig.

Het hoogtepunt wordt bereikt wanneer tweede gast Arno het podium komt opgewandeld. Carlens maakt meer dan eens duidelijk dat Arno zijn grote held is en noem hem dan ook consequent "Le Grand Arno". Rauwe zang en bluesy mondharmonica, meer heeft Arno niet nodig om de hele zaal plat te spelen. Iedereen is zwaar onder de indruk en vergeet even dat ze hier zijn voor Zita Swoon. Een zeer geslaagde samenwerking, misschien net iets te geslaagd.

Naast de ruwe muziekgolf van Arno lijkt de rest van het optreden maar een zacht kabbelend beekje. Carlens doet zijn ding, de band speelt foutloos en ook de zangeressen doen waar ze voor betaald worden. Goede muziek van een goede band, maar geen wow-gevoel.

Dansen maar

Net op tijd is er dan de immer energieke Tom Barman. Hij komt al springend en dansend het podium op en geeft het optreden een nieuwe boost. Maar zoals het Barman beaamt eist hij de volledige aandacht op waardoor Carlens wat naar de achtergrond verbleekt. Temptation Inside (van Velvet Underground) wordt op een onderhoudende manier gebracht en krijgt het hele publiek aan het dansen.

Het door Barman ingezette danskwartiertje brengt ons langs enkele bekende hits als Hot Hotter Hotst en Moondance. De hele zaal staat te swingen en het feest is nu echt helemaal losgebarsten. Ook de mannen en vrouwen van Zita Swoon lijken zich te amuseren op het podium. Iedereen wordt spontaan vrolijk.

Bedankt, Zita Swoon

En dan is er natuurlijk nog de finale. De nummers Stamina en Everthing’s The Same laten ons nog een laatste keer genieten van die zalige Zita Swoon-vibe. Het bisnummer, Moving Through Life, is gewoon een langgerekt orgasme met a capella einde. Het publiek is duidelijk enorm dankbaar en geeft de band minutenlang applaus. En terecht!

Zita Swoon gaat zich nu twee jaar met andere dingen bezighouden. Zo gaat Carlens Afrika ontdekken en komen er ook enkele nieuwe projecten zoals een nieuwe Rosas-samenwerking. Bedankt, Zita Swoon en tot over 2 jaar!