19/02/2010 in De Werf, Aalst (Gezien op 27/10 in STUK, Leuven)
Abattoir Fermé - Galapagos
Abattoir Fermé werd tien jaar en viert dit met enkele hernemingen van hun topstukken. Galapagos is daar één van.
Op één van de eerste koude herfstdagen van het jaar begint het eigenwijze Mechelse theatergezelschap Abattoir Fermé opnieuw aan een tournee met enkele van zijn meest bejubelde producties. Eén daarvan is Galapagos, een donker stuk dat de grenzen van de collectieve menselijke angsten aanraakt.
Apocalyptisch hotel
In Galapagos laat auteur-regisseur Stef Lernous ons kennismaken met een vreemd hotel. Voor de ogen van het publiek laten de gasten van het hotel hun innerlijke angsten tot leven komen. Een man zonder naam (Pepijn Caudron) hangt halfnaakt ondersteboven aan een ketting te slingeren op het podium, achter een leeg kader van een schilderij en een vreemd ogend ziekenhuisbed. Plotseling stapt een vrouw (Tine Van den Wyngaert) naar voren die ons duidelijk maakt dat we ons niet meer in een normale wereld bevinden. Ze laat ons haar meest beangstigende emoties zien en haar stoppen slaan door. Veel vaste verhaallijn is er niet, het is allemaal vaag en onbeduid.
Naarmate de voorstelling vordert, blijkt meer en meer dat Abattoir Fermé staat voor buitengewoon theater. Wat ons betreft is dat van een soort dat meer aandacht moet krijgen. In Galapagos wordt een beangstigend apocalyptisch sfeertje opgehangen dat gekoppeld aan wat humor en emotie het publiek in de ban houdt van begin tot einde.
Wat ons vooral opvalt in de voorstelling is de filosofische benadering van het alledaagse én wat daarachter ligt. In de voorstelling maken we kennis met de menselijke, maar ook de bovenmenselijke dimensies. Hoeveel dat er zijn, valt te bediscussiëren.
Sm-feestje
Sadomasochisme is een elementje dat hilarisch gebruikt wordt in de show én vooral de jongere toeschouwers doen lachen. Tine bindt daar namelijk haar tegenspeler vast en steekt een vuurpijl in zijn achterste om de seksuele drift te illustreren. Het sm-spelletje dat ze speelt heeft vooral een fun-effect in de voorstelling, maar beeldt ook het onderdanige van het mensenleven uit.
Kortom, theater om U tegen te zeggen. Theater om te zien, voordat het voorgoed in het archief van Abattoir Fermé verdwijnt. Het wordt niet voor niets één van hun topwerken genoemd!
> Interview Abattoir Fermé
15 december 2009
