What if? Wat als de koning het ontslag van Leterme had aanvaard? Wat als België uiteenvalt? Wat als er vervroegde verkiezingen komen en het wordt kiezen tussen rechts en rechts? Wat als de VU een comeback maakt? Een opmerkelijke comeback met als leading man de Marokkaan Mourade Zeguendi? Het zijn enkele vragen die in They Eat People op gedurfde wijze naar voren worden geschoven. “We spreken niet van Mourade, maar van ‘onze kandidaat’. Mourade zou die gast kunnen zijn die met je portemonnee is gaan lopen.”

Voor dit politiek stuk werd een kartel gevormd tussen Union Suspecte en Abattoir Fermé. Maar, wel een kartel waarin Joost Vandecasteele van Abattoir Fermé meer zijn stempel drukte dan de mannen van Union Suspecte. We misten Unions intelligente nuanceringen en zelfrelativeringen. “Geen clichés”, riep Vandecasteele tijdens de voorstelling, maar hij walste als een grote bulldozer van over the top geroep over de voorstelling. Maar buiten de onevenwichtigheid en soms wat slabakkend tempo, is dit een interessante voorstelling.

De makers tonen ons de realiteit waarin politici marionetten zijn van een denktank. Kandidaten worden klaargestoomd om ons, kiezers, te plezieren (“totdat vrouwen Mourades kind willen en mannen hem willen pijpen in de hoop dat er sprankels van zijn charisma in zijn zaad zit”). Na de verkiezingen vallen de maskers af en wil iedereen gewoon controle en machtsbehoud.

Bij momenten is het stuk heel intelligent. Het aftasten van wie nu eigenlijk marionet is van wie, is heel geslaagd. Ook slaagden de makers erin ons helemaal mee te sleuren in het spel van campagnes en propaganda. We worden gewillig politiek opgezweept en moeten ons ervan weerhouden niet mee te gillen "IK STEM MOURADE!" of "MOURADE FOR PRESIDENT".

They Eat People lost niet helemaal de hoge verwachtingen in, maar is zeker het bekijken waard.