Jason en Medea op de equinox

Vorig jaar creëerde theatermaakster Inne Goris het alom geprezen Naar Medea, een bewegingsvoorstelling waarin het lijden van de kinderen werd getoond door de ogen van de jongeren op de scène. Voor Nachtevening, het laatste deel van haar Medeatweeluik, wordt gefocust op de twee protagonisten uit deze tragedie van Euripides.

Het verhaal is bekend: uit wraak omdat haar man Jason haar verlaten heeft voor een ander, vermoordt Medea in een vlaag van zinsverbijstering haar vier kinderen. Of zou het toch in koele bloede geweest zijn? De Medea in Nachtevening spreekt haar daden heel rationeel uit. Vaak wordt deze wanhopige vrouw als een verschrikkelijk monster afgebeeld, maar het boeiende aan deze Medeavertelling is de complexiteit die in die ene figuur gebald zit. Je begint te begrijpen waarom ze zoiets wreeds gedaan heeft. Net zoals een aflevering van Leuven Hulp je ook doet meeleven met de tragiek van de criminaliteit.

Kreefts- en steenbokskeerkring

Meet Me On The Equinox. Het is de nieuwste single van Death Cab For Cutie, en het zou een mooi adagium voor Nachtevening zijn. Op de equinox, het moment dat de dag en de nacht net even lang duren, ontmoeten Jason en Medea elkaar. Het is het begin van de lente en van de herfst, het nieuwe leven en het "steeds weer vallen".

Om de zes maanden wil Medea haar hele verhaal nogmaals vertellen, zodat het leed dat ze de kinderen aandeed niet uit het geheugen zal verdwijnen. Want spijt heeft ze. Ze vraagt haar echtgenoot Jason (zelf spreekt hij over ex-man) om vergiffenis, maar dat kan hij haar moeilijk schenken. Voor Jason is het een wreed dilemma: hoe valt de lichamelijke lust die hij voor Medea voelt en hun gedeelde verleden te rijmen met deze viervoudige moord? Opnieuw kinderen maken, zoals Medea in het begin nogal kort door de bocht voorstelt, zal hun vete niet ophelderen.

Spaanse scheldtirade

De haat- en liefdeverhouding tussen beide figuren blijft een uur lang razend intens door de erg sterke vertolkingen van Lieve Meeussen (Medea) en Jorge Jauregui Allue (Jason). Beide acteurs zijn eigenlijk dansers (o.a. bij Ultima Vez) en brengen de minimalistische tekst die Pieter De Buysser schreef met veel naturel. Voor Jorge, die Spaanstalig is, zijn Nederlandse flarden tekst niet evident, maar het gaat hem goed af. Op de momenten dat hij boos is op Medea, schakelt Jason over op een Spaanse scheldtirade.

Meer nog dan om de tekst gaat het om de lichamelijke expressie van de onderlinge verhouding. In prachtige aantrekkings- en afstotingsfrasen komt de kracht van Nachtevening en het talent van beide dansers bovendrijven. Inne Goris leverde een sterke prestatie door tekst en dans op elkaar af te stemmen en elkaar te doen versterken. Zo houdt Jason Medea net over de rand van het speelvlak en besluit haar toch niet te laten vallen. Een pak rammel en een bijna-verkrachting zijn haar deel.

Tot zeven maal zeventig maal

Als toeschouwer zit je met je neus op het centrale speelvlak van twee op twee meter, dat de spanning tussen Jason en Medea alleen maar intensifiëert.  Het centrale speelvlak zou een echtelijk bed kunnen voorstellen, maar ook een offeraltaar. Achter de vier zijdelings opgestelde tribunes leveren zeven koorleden zoals in de oudheid commentaar bij de gebeurtenissen. Hier gebeurt dit enkel via a-klanken, die samen met de soundscape van Eavesdropper voor een bevreemdende sfeer zorgen. Af en toe wordt het licht kort gedoofd op de scène, alsof de dag samen doorbrengen zoveel langer duurt dan de slapende nacht, ook al zijn die op de equinox even lang.

Gelukkig lijkt Nachtevening op een happy end af te stevenen. Met de gevleugelde woorden "Ik vergeef je" besluit Jason het onmogelijke immers toch mogelijk te maken. Tot ZEVEN (zo heet de productiestructuur van Inne Goris) maal zeventig maal als het moet.