The Secrets of Coney Island is een graphic novel, zoals we van Reinhard Kleist ondertussen gewoon zijn. Maar in plaats van één verhaal, krijgen we er dit keer maar liefst drie voorgeschoteld. Alledrie gaan ze over de eens zo beroemde en fantastische plek Coney Island. Het pretpark, gelegen op een schiereiland nabij New York, kende zijn bloei in het begin van de twintigste eeuw. Massa's mensen kwamen er voor de rollercoasters, de attracties en de freakshows. In de jaren ’40 verloor men de belangstelling voor zulk amusement en door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kwam het park stilaan in verval. Toch waren er mensen die bleven volhouden en telkens maar absurdere dingen bedachten om publiek te lokken.

Reinhard Kleist bracht in de loop der jaren meerdere malen een bezoek aan Coney Island. Met ieder bezoek werd zijn fascinatie voor het park groter. Het werd zelfs een beetje een obsessie voor hem. Hij schreef voor het eerst over Coney Island in 1998 in zijn boek Amerika. In 2000 haalde hij er opnieuw inspiratie voor Steeplechase. In 2002 tenslotte bracht hij Coney Island Angel uit, met in de hoofdrol Mickey Rourke. Geleidelijk aan ontstond dan het idee om een verhaal te schrijven over de buitengewone individuen die op Coney Island hun plek zoeken en het pretpark proberen te verdedigen. En het resultaat daarvan zien we nu in The Secrets of Coney Island.

Drie verhalen, één prijs

In het eerste verhaal sleept Kleist ons mee in het leven van de zestienjarige Cooper die opgroeide in het park en er samen met zijn vader een show heeft. Hij is zwaardslikker, zijn vader magiër. Zijn leven komt op de helling te staan wanneer hij zijn ware identiteit ontdekt. In het verhaal en dan vooral in de geweldige tekeningen zit zoveel melancholie gevangen dat het je moeilijk koud kan laten.

De daaropvolgende verhalen hebben dat minder. Ze zijn dan ook veel korter dan de eerste. In het tweede verhaal draait het om Mickey Rourke, die voor de opnames van de film Angel Heart naar Coney Island afzakt. Hij ontmoet er een mysterieuze dame, die niet lijkt wie ze daadwerkelijk is.

In het laatste verhaal tenslotte komen drie oude vrienden terug samen. Ze hebben het over hun trieste verleden en de afbraak van de Thunderbolt, de oude achtbaan op Coney Island.

Melancholische sfeer

De laatste twee verhalen zijn kort en eigenlijk zelfs wat te kort. Het had best allemaal wat uitgebreider verteld mogen worden, met meer duiding. De verhalen op zich zijn niet zwak, maar de manier waarop ze verteld worden, laat bij de laatste twee te wensen over.

Toch is de algemene verhaallijn van de bundel heel interessant. Klein weet heel goed de melacholische sfeer van vergane glorie op te wekken. Dat doet hij vooral met zijn bijzondere tekenstijl in zwart-wit, met hier en daar wat grijstinten. De schaduwen die hij in zijn tekeningen legt, brengen de groezelige en verlaten sfeer goed naar voren. En die sfeer zal zeker beklijven.