Rauw China

Wu Hongyan reist urenlang vanuit het koude, industriële westen van China naar een klein stadje in het centrum. Zo doet ze het elk weekend. Om een beetje kleur te geven aan haar bestaan als vrijgezel en niet totaal te verzuren door haar job, neemt ze in het weekend deel aan een dansavond voor jonge vrijgezellen. Van die avonden komt meestal niet veel terecht. Als ze al met iemand mee naar huis gaat, volgt er een potje neuken zonder enige passie. We werden er zelf haast depressief van te zien hoe Wu zich door het leven sleept.

Deprimerend

Als we zien wat haar werk is wordt het verhaal heel wat duidelijker. Wu Hongyan is bewaakster in een vrouwengevangenis. Een deel van haar zenuwslopende dagtaak is het uitvoeren van de vonnissen, het executeren van ter dood veroordeelde vrouwen. Wu glijdt steeds verder weg in dit trieste bestaan, tot ze de mysterieuze Li Jun ontmoet. Ze proberen elkaars vreemde verlangens te begrijpen en met elkaars geheimen te leven. Wu weet echter niet dan Li Jun weet dat zij zijn vrouw neergeschoten heeft. Geleidelijk aan ontdekt Wu wie Li Jun is en ze vreest voor haar leven.

Koude beelden

Deze film laat ons achter met een dubbel gevoel. Er zijn de werkelijk prachtige beelden, die heel hard maar ook heel realistisch weergeven hoe kil de postsocialistische, industrialiserende Chinese samenleving is. En hoe verpletterend het is voor mens en natuur om deze maatschappij te ondergaan. Anderzijds komt het verhaal zeer traag op gang en wordt er uiteindelijk een aanloop van een uur genomen, waarna de eigenlijke plot en de toenemende suspense worden afgehaspeld in de overblijvende 20 minuten. Het einde is ook open, wat jammer lijkt, maar in zekere zin ook past bij dit verhaal.

Een aparte stijl

Yi Nan Diao is geen Hitchcock en pretendeert dat ook niet te zijn. Zijn mooie camerawerk en trage afwikkelingen passen uitstekend bij dit onderwerp (zoals suspense en een climax bij Hitch). Het gesproken Chinees wordt vooral storend als er plots een bord tegen de muur hangt. Wij begrepen er niets van, terwijl in de rest van de film de ondertitels gelukkig te hulp schoten. Ondanks dit ongemakje, is de film een aanrader die terecht werd bekroond op de filmfestivals van Buanos Aires en Warschau.