De Wolff zorgt voor psychedelische verwennerij

De groep werd in 2007 opgericht in het Nederlandse Geleen. Een sterke maar korte ep uit 2008, enkele verschijningen bij De Wereld Draait Door en vooral talrijke weergaloze optredens betekenden de lancering van deze groep.  Hoewel het oudste bandlid nog maar 18 jaar is, klinken de songs doorleefd en lijken ze rechtstreeks van een vinyl-plaat uit de jaren '60 of '70 vandaan te komen. Met de snerpende gitaar van zanger Pablo van de Poel (17), de heerlijke sound van het Hammond – orgel door Robin Piso (18) en het doeltreffende geram op de drumvellen van Luka van de Poel (14) komt het geheel muzikaal uitermate geloofwaardig over.

Let there be Hammond!

Gelukkig zijn er veel uitgesponnen instrumentale stukken in de songs te bespeuren, want de zang- en schrijverstalenten van Pablo van de Poel overtuigen me veel minder dan de muziek die deze jonge wolven maken. Deep Purple en in het bijzonder toetsenist John Lord zouden best wel eens jaloers kunnen zijn wanneer ze een topnummer zoals Don’t go up the sky voorgeschoteld krijgen.

Mountain is een mooie opener die direct je aandacht trekt door de sirene en haast in extase achterlaat omwille van het explosieve lekkers dat op het einde van veel nummers te vinden is. Naast rock en psychedelica laat De Wolff met Medice zeer verdienstelijke blues horen. Een rockliefhebber zal beamen dat dit een nummer is om bij weg te dromen of zelfs tot rust te komen.

Licht ontvlambaar

Andere hoogtepunten zijn het krankzinnige Wicked moon en Fire fills the sky, dat rustig begint maar onweerstaanbaar vlammend eindigt. Silver lovemachine is letterlijk en figuurlijk een song van formaat en met het bluesy Leather God wordt dit album op gepaste wijze afgesloten.

Zo exotisch of onbekend zijn de vruchten niet die De Wolff brengt omdat het best wel duidelijk is waar dit trio hun mosterd is gaan halen. Desalniettemin zal de cd zowel door de jeugd als door nostalgische 40 plusser gesmaakt worden