Wie de film Sin City gezien heeft, zal zich nog wel de beginscène herinneren waarin Marv de nacht doorbrengt met Goldie, de volmaakte vrouw, De Godin, in een rood, hartvormig bed. Marv, de harde kolos van een bad boy beleeft de nacht van zijn leven, maar als hij wakker wordt, merkt hij dat iemand Goldie heeft vermoord toen ze naast hem lag te slapen. Vol schuldgevoel begint hij een wraakactie waarin hij op zoek gaat naar de moordenaar terwijl hij zelf acherna gezeten wordt voor de moord op Goldie. Zijn wraakslachtoffers komen er niet altijd even smakelijk vanaf.

Kleuren van eenzaamheid en wraak

De tekeningen zijn in zwart-wit, soms minimalistisch, soms zo druk dat je amper kan zien wat er aan de hand is. Dit contrast in stijl is parallel met het verhaal, waarin de eenzame Marv 's nachts eenzaam ronddoolt in de zwoele straten van de criminele stad, en dan plots in actie schiet om iemand van kant te maken.

De kleur die de sfeer van een film noir oproept past ook perfect bij het verhaal van de antiheld die alles doet om zijn onenightstand te wreken. Alleen spijtig dat de kleuraccenten die wel in de film te zien zijn niet in het origineel voorkomen.

Het enige echte personage is Marv, en als lezer kom je ook heel dicht op zijn huid en in zijn gedachten. Je voelt mee met hem en voelt zijn eenzaamheid. Dit wordt nog meer versterkt door het feit dat Marv een man van weinig woorden is en we hem vooral leren kennen via zijn gedachten.

Amerikaanse clichés

Wat soms wel wat onozel overkomt is de tekst, die in het Nederlands veel minder stoer en eerlijk klinkt. Aangezien het verhaal oer-Amerikaans is en een aantal clichés bevat die pas echt tot hun recht komen in het Engels, kan je beter de originele versie lezen.

Er wordt ook opvallend veel gebruik gemaakt van striptaal zoals "BLAM", "BREKK", "KEFF", "KASH". Het maakt dat de strip de sfeer van de jaren '60 uitademt, denk maar aan Liechtenstein en Comic Strip van Serge Gainsbourg.