Het bizarre universum van Dirty Projectors

De invloed die New York uitoefende op de muziekscene het afgelopen decennium valt niet te onderschatten. Tientallen bands uit de nieuwe muzikale wereldhoofdstad verrasten ons met originele en goede dingen en drukten zo hun stempel op het gebeuren tot op de dag van vandaag. Een van de laatste bands die doorbrak is Dirty Projectors.

Die band hoort thuis bij een nieuwe lichting experimentele indiegroepen die zang als een extra instrument hanteren. Tot die lichting behoren ook Grizzly Bear en Animal Collective die in 2009 furore maakten, dit jaar wordt hetzelfde verwacht van ondermeer Yeasayer en Liars. Dat de groep nu erkenning krijgt toont hun uitnodiging voor de benefietcd Dark is The Night aan, waarvoor ze samenwerkten met David Byrne van Talking Heads, net als een andere collaboratie met Björk.

Casiobeats en Afrikaanse gitaren

Voor alle duidelijkheid, mensen die hun muziek graag kant en klaar hebben, bespaar u de moeite want dan is Dirty Projectors niets voor u. De muziek is allesbehalve goed verteerbaar en heeft tijd nodig om te rijpen in het oor. Er vallen geen structuren in te bespeuren, en mochten die er toch zijn, dan wordt er duchtig buiten gekleurd. Toch hoef je geen drugs te consumeren om van Bitte Orca te kunnen genieten. Na verschillende luistersessies leer je nog steeds verborgen kantjes kennen en apprecieer je meer en meer de gelaagdheid waar Dirty Projectors voor staat. Met hun Casiobeats, Afrikaanse gitaren en hun met zon overgoten grooves komt het erg arty over, maar de bijhorende poeha blijft achterwege.

Het verhaal begint bij Cannibal Resource, dat de deur opent van hun eigen universum. Om je daar iets van voor te stellen, bekijk je best  de clip van Stillness is the Move,  een van de betere nummers van  2009. Dirty Projectors bestaat ABBA-gewijs uit twee mannen en twee vrouwen. Dave Longstreth, gitarist, zanger, songschrijver en bezieler, heeft een heel eigengereid stemgeluid dat wellicht veel voor- en tegenstanders kent. Samen met het gestoorde achtergrondkoortje met zangeressen Amber Coffman (gitaar) en Angel Deradoorian (bas), begin je regelmatig te twijfelen of je je dan wel in de hel of in de hemel bevindt.

Kunst

Two Doves knoopt mooi aan waar Stillness is the Move eindigde en kon evengoed de soundtrack zijn van een sprookje. Usefull Chamber is dan weer van een ander kaliber. Dat opent met een donkere beat die meermaals terugkeert, Longstreth neemt over samen met drum en gitaren en uiteindelijk barst de song uit met wild om zich heen slaande, drammerige furie.

Ondanks de kenmerkende complexiteit van Bitte Orca, is dit album een verzorgd geheel geworden van structuur en ritme. Soms verdwaal je in de geluidsstorm die hier en daar opsteekt  maar net die muzikale versiering maakt het de moeite waard. Bitte Orca is een klein kunstwerk als het ware. Dirty Projecters toont aan dat het met dwarse en experimentele muziek ook lukt om door te breken tot in de hoogste regionen. Een welgekomen verrassing.