Lisbeth Gruwez heeft een indrukwekkend cv. Ze danste al bij zo wat alle grote namen uit de Belgische danswereld. Gruwez studeerde aan P.A.R.T.S en was te zien in werk van Wim Vandekeybus, Jan Fabre, Sidi Larbi Cherkaoui en Jan Lauwers. U kan haar misschien ook kennen van haar rol in Lost Persons Area, de fim van Caroline Strubbe die nu in de zalen loopt. Een veelzijdige dame dus. Samen met muzikant Maarten Van Cauwenberghe richtte ze het gezelschap op met de fantastische naam Voetvolk. Op de derde editie van Amperdans (begin 2008, dit is de vierde editie van het Antwerpse dansfestival) creëerde ze haar eerste solo Forever Overhead. Voor haar tweede voorstelling Birth of Prey zocht ze haar inspiratie bij de natuur

Beestachtige rock-'n-roll

We schrikken ons een hoedje als de drummer met enkele luide slagen de voorstelling in gang mept. De toon is gezet: een broeierige performance, waarin naast Van Cauwenberghe op drum ook Dave Schroyen op elektrische gitaar Birth Of Prey van een soundtrack zal voorzien. Van in een rookgordijn kruipt Lisbeth Gruwez naar voren. We zien enkel maar haar ontblote rug, de rest van haar pak (en het podium) is zwart. Als een slang, sist ze zich een weg naar voren. Wat volgt is een vaak terugkerend motief in dans: de geboorte, het tot leven komen en het bestiale, het onmenselijke. Vernieuwend is het dus niet, maar het is wel van een goed niveau. Birth of Prey houdt het kort maar krachtig (dans op z'n Ramones). Het dier wordt steeds wilder en via wilde dansante bewegingen wordt het enerzijds prooi en anderzijds roofdier. De muzikanten stoten ook oerkreten uit. In een heel mooie scène stroomt er door een dunne buis aan het plafond nepbloed over de rug van Gruwez.

Minder geloofwaardig voor het verhaal is de rockversie van I Wanna Be Loved By You van Marilyn Monroe. Stroboscopen en loeiende gitaren maken er echter wel een heftige versie van. Maar misschien is het wel iets fundamenteels dierlijks: de aandacht die je zoekt en hoopt te vinden, de warmte, de liefde.