Doctor Parnassus en zijn ietwat bevreemdende theatergezelschap schuimen het Britse land af met hun unieke voorstelling The imaginarium of Doctor Parnassus. Het publiek krijgt meer dan het verwacht: wie door de magische spiegel stapt, krijgt zijn eigen fantasiewereld te zien. De laatste tijd draaien de zaken echter niet zo goed. Niemand is nog geïnteresseerd in een kijkje achter de spiegel en de groep leeft letterlijk aan de rand van de maatschappij.

Ook Doctor Parnassus zelf heeft het niet onder de markt. De oude knar heeft een pact gesloten met de duivel aka Mr Nick: in ruil voor een eeuwig leven was hij bereid zijn – uiteraard beeldschone- dochter Valentina weg te schenken aan deze vleesgeworden gezant van de hel. Dan komt daar nog eens bij kijken dat een vreemdeling met geheugenverlies zomaar het leven van de theatergroep overhoop gooit.

In de grijze zone

Van een regisseur als Terry Gilliam die mee aan de wieg stond van het succes van Monty Python, verwacht je niet meteen zo’n, laten we toegeven, vrij klassiek scenario. Goed en slecht, we kennen het allemaal. Toch is er ook een soort grijze zone, want papa Parnassus gaat over de schreef met zijn weddenschappen en een absolute voorliefde voor alcohol. Gelukkig zitten er in dat scenario ook genoeg sprongetjes om niet meteen te snappen waarover het gaat. Terry heeft het niet voor dat voorgekauwde en consumeerklare gedoe en durft wat aandacht van het publiek te eisen. Daardoor kan je ook het gevoel hebben dat de film wat traag op gang komt, maar het tilt de film ook naar een hoger niveau.

De Amerikaanse regisseur is, net als in zijn vorige films Twelve monkeys of The Baron of Munchhausen, ook fan van een flinke portie fantasie. De wereld die zich achter de spiegel ontvouwt, is bij momenten ronduit betoverend. Jammer genoeg ziet het imaginarium er af en toe overdreven computergemaakt uit.

Heath als magneet

Ok, het verhaal weekt niet echt emoties los en hier en daar had men ook wel eens de schaar in de opname kunnen zetten. Toch entertaint Christopher Plummer als Doctor Parnassus, een soort ‘God’ met zondige aardse trekken. Ook zanger Tom Waits als Mr. Nick en Lily Cole als Valentina zijn geen slechte keuzes. De dwerg Percy, bekend uit een ver verleden als Austin Powers-slechterik Mini Me, zou af en toe gewoon zijn klep moeten houden, al was het maar omdat zijn stemgeluid doet denken aan dat van een digitale smurf.

En laten we er geen doekjes omwinden, Heath Ledgers laatste rol zal ook wel wat aantrekkingskracht uitoefenen op het publiek. Maar al bij al, probeer Heath Ledger toch maar te herinneren voor zijn rol in The Dark Knight als the Joker. Toen de Australische acteur in het midden van de opnames stierf, zat de regisseur met de handen in het haar. Maar met een herschrijving van het scenario heeft Terry Gilliam het hele euvel schijnbaar moeiteloos de wereld uitgeholpen. Niet minder dan Johnny Depp, Colin Farell en Jude Law vervangen Heath bijna naadloos in het imaginarium. Jude Law bezondigt zich wat aan overacting, maar in een fantasiewereld is alles mogelijk, niet?

Met die sterrencast kan The Imaginarium of Doctor Parnassus horden schuimbekkende meiden naar de cinemazalen lokken.  Waarom je toch naar deze film zou kunnen gaan kijken? Voor de mooie onderliggende boodschap: de kracht van de verbeelding.