Candide in een Monty Python-sketch

The best of both worlds: het pretentieloze van musical gaat een geslaagd huwelijk aan met de poëzie van opera. 

Aan het frisse resultaat is niets gekunsteld of arty farty. Regisseur Nigel Lowery presenteert ons een strak verhaal met duidelijke personages. Als bij een sketch van Monty Python maakt hij gebruik van cartooneske eenvoud. Zo loopt de dief op zijn tenen en draagt hij een klein, zwart masker. De beul is dik en kaal en de hoer koketteert verveeld op hoge hakken rond een paal. Door de komische kaart te trekken willen ze duidelijk een jonger publiek in de operazalen krijgen. Als we om ons heen kijken, lijken ze daar aardig in te slagen. Opvallend meer jeugd naast de obligatoire chichi dames bevolken de rood fluwelen zetels.

Knotsgek fanatisme

Het rechtlijnige, maar knotsgekke verhaal van Voltaire wordt alle eer aangedaan in deze bewerking. De humor borrelt uitgelaten uit het opgewekte spel. De bruuske onderbrekingen en schoolfeestachtige, ostentatieve decorwissels vergroten alleen de charme. Ook heeft dit Britse gezelschap Voltaires verhaal op een slimme manier naar onze tijd gebracht met subtiele verwijzingen naar aanslagen en religieus fanatisme.

In de muziek zit overduidelijk de stem van componist Leonard Bernstein. Met de melancholische melodieën die als een hartverscheurend thema terugkomen moeten we vaak terugdenken aan de film West Side Story (waar Bernstein ook de muziek voor schreef).

Snoepjeskleuren

Candide is gewaagd en geslaagd in al zijn geweld van snoepjeskleuren, wandelende syfilis, plastieke eendjes, dansende WC-potten en politie-agenten die tussen het publiek rennen en schieten.

Dit is een opera die entertainment zoekende musicalfans kan behagen en is ook een musical die de fervente operagangers niet tegen de borst kan stoten. Humor en mooie muziek overstijgen elk vakjesdenken. Candide is in alle opzichten geslaagd. Maar lees zeker het boek, in godsnaam, lees het boek!