Hitsige beestenboel met overjaarse walvissen

Geen groteske operamuziek of extravagante decors meer, maar enkel lichamen die kronkelen van extase. Met Out of Context neemt deze gewezen ex-orthopedagoog afstand van de barokke theaterstukken met livemuziek waarrond hij het grootste deel van zijn oeuvre heeft gebouwd. Hij grijpt samen met zijn gezelschap Les ballets C de la B terug naar het lichaam als emotioneel werkstuk. Zijn liefde voor hysterie is echter ongewijzigd gebleven.

Acht dansers staan op uit het publiek en betreden het lege podium met alleen een hoofd vol herinneringen. Ze kleden zich uit en nemen elk een deken om hun naaktheid te verbergen. Er heerst onwennigheid, onzekere blikken worden uitgewisseld. Kalm zoeken de dansers toenadering tot elkaar. Als nomaden die zich bewust worden van hun driften gaan ze op verkenning. Wanneer er na wat gesnuffel en aaiwerk vertrouwen ontstaat, geven ze zich bloot aan de andere. Uit de boxen galmen walvisgeluiden. Welkom in het dierenparadijs van Alain Platel.

Het is al snel duidelijk waarover Platel het wil hebben, namelijk het gevaar van menselijke relaties. De zoektocht naar de andere en de angst om zichzelf bloot te geven. Alle dansers zijn verwikkeld in een spel van tonen en weer afschermen. Ze leren uit het verleden en weten hoe pijnlijk deze overlevering aan de andere kan aflopen. Ze produceren zelf oergeluiden om deze primitieve worsteling af te beelden. Tot een bizarre pop medley hen een stem geeft.

Voorbijgestreefd

Een monotone baslijn wordt de zaal ingestuurd. De dansers wanen zich in een discotheek en gaan op zoek naar hun eigen moves. In een nerveuze sfeer vol onverwachtste ontmoetingen vormen zich sporadisch koppeltjes die hun bewegingen op elkaar afstemmen. Achtervolgingen worden ingezet, de jacht is geopend. Via een microfoon op het podium vertolken ze hun verlangens, die zich beperken tot refreinen van popnummers. “Give it to me baby”, “Hit me one more time” of “Who let the dogs out?” Eén ding is zeker, hier is seks in het spel.

Dit best wel grappige pastichemoment is echter zo langdradig, dat het bij afloop ook ineens iets duidelijk maakt. Platel heeft zijn hart verloren aan iets anders, een andere stijl, een ander ritme. Platel geeft toe dat Out of Context er is gekomen om een gat op te vullen, nadat een andere grotere productie is uitgesteld tot 2012. Met een beperking van middelen tot gevolg. En dat voel en zie je.

Hoe verrademend de lichaamstaal van Alain Platel dan ook wel mag blijven – geen stijve gezichten, maar expressie! -, Out of Context voelt geforceerd minimalistisch en hopeloos voorbijgestreefd aan. Als een musical met enkel dialoog. Minimalisme als een noodzaak, niet vanuit de genen. De dansers verlaten het podium op een breekbare coverversie van Nothing Compares to You. Een ontroerende aftocht die echter alleen zijn eigen cliché bevestigt.