Megalomane Godheid en zotheid

Het verhaal speelt zich af in het oude Griekenland, in de stad Thebe. Pentheus (Sara de Bosschere), de koning van de stad, probeert zich te verzetten tegen Dionysos (Benny Claessens), de god van extase, wijn en toneel, die de hele bevolking van Thebe in de roes brengt. Hij lokt ze naar de berg waar ze wild dansen met een lindevelleke en een staf en slangen in hun haar en waar ze rauw vlees eten en de liefde bedrijven. Een soort van decadente uitspatting. Als ook Pentheus naar de berg gelokt wordt om te zien wat er nu juist gebeurt, wordt hij verscheurd door zijn eigen moeder die hem, bedwelmd door de roes, voor een wild beest neemt.

Volle glorie

Het verhaal heeft iets  klassiek in zijn opvoering: de personages/acteurs zijn zich namelijk bewust van het publiek en richten zich al sprekend dan ook naar de zaal. Het verhaal wordt op een naïeve manier ingeleid door de moeder van Pentheus (Sigrid Vinks) die het hoe en wat van de situatie in Thebe toelicht.

Pentheus gelooft niet dat zijn neef Dionysos een god is en vreest de macht over zijn stad te verliezen. Hij probeert zijn onderdanen weg te houden van de berg. De bevolking wordt vertegenwoordigd door Jan Decorte zelf die de blinde ziener en de stichter van de stad speelt. Daarbuiten is hij nog de bezielde verteller die zijn tekst afleest uit een groot boek op een statief.

Maar de aandachtstrekker is echter Benny Claessens, ook bekend als Benny uit Het Geslacht de Pauw. Half verdoken achter een wand, zie je zijn blote benen, die al een voorsmaakje geven van wat nog komt. Als hij dan eindelijk verschijnt als Dionysos, is hij in volle glorie te aanschouwen. De hele voorstelling lang is hij naakt en dat belemmert hem niet in het minst. Met zijn geblondeerde haar en imposante verschijning is hij zelfs heel geloofwaardig als godheid. Hij lijkt een beetje op die typisch mollige naakte cherubijntjes.

Dionysos' roes werkt niet

Jan Decorte geeft een eigenzinnige weergave van de tragedie, toch is het bij momenten wat langdradig en wordt je niet echt meegevoerd in het verhaal. Er zat ook veel meer potentieel in. De inhoud was wat leeg en dunnetjes en het kon weinig beklijven. De verschillende acts werden gescheiden door het waanzinnig dansen en roepen van de personages die de volgelingen van Dionysos voorstellen. Voor de rest wordt je weing betrokken bij de waanzin en de Dionysoscultus waarrond dit verhaal juist draait. Sommige elementen, zoals de verfuitspattingen en het dansen zijn soms ook iets te arty farty.

Het minimalisme en simplisme is zeker een originele invalshoek voor een tragedie, en het kan ook werken maar in dit geval miste er iets. Aangezien dit verhaal over waanzin en macht en liefde gaat, dringen de emoties door die aanpak juist weinig door.

De onnozele kinderlijkheid daarentegen is wel aandoenlijk: de gezichtsuitdrukkingen van de acteurs, de manier waarop ze praten, een beetje lomp en volks, het gebruik van medeklinkers waar ze niet horen te zijn...al dit geeft de personages een persoonlijkheid. De acteerprestaties zijn dus origineel en vooral Dionysus zal je niet snel vergeten. De eindscène is ook schoon en emotioneel, spijtig genoeg kan de voorstelling in zijn geheel niet echt beklijven.