Wondermooi drama van The Antlers

The Antlers zijn afkomstig uit Brooklyn, tegenwoordig de nieuwe muzikale goudmijn bij uitstek. De groep is echter een uit de hand gelopen soloproject van Peter Silberman, die al een debuut in zijn eentje in elkaar stak, maar nu met twee kompanen door het leven gaat.  

Popstructuur met klanktapijten

Silberman heeft onlangs heel wat meegemaakt. Hij verloor zijn geliefde, die bovendien in verwachting was, aan kanker na een lange strijd en poogde dit te verwerken met het schrijven van Hospice. Met dit album laat Silberman ons over zijn schouder meekijken in het donkere dagboek dat hij erop nahield in die periode. De liedjes gaan over kanker, abortus en het leven op de afdeling oncologie en zijn dus ondergedompeld in verdriet en pijn.

De plaat gaat traag van start zoals Sigur Ros dat ook doet, een referentie die vaker terugkomt op Hospice. The Antlers worden door hun muziektimbre al gauw in het post-rock-hoekje geduwd, maar dat is toch wat kort door de bocht. De nummers hebben meestal een popstructuur (tekst, refrein, tekst, refrein), maar de sound is gebaseerd op shoegaze/postrock/ambient-klanktapijten. Hier en daar komt zelfs de orkestrale indie, waar onder andere Arcade Fire  in bedreven is, aan de oppervlakte. 

Evenwicht

Het verhaal begint bij een slepende proloog, die mooi overloopt in Kettering, dat al voor er een woord gezongen wordt meteen de toon zet. De volgende track, Sylvia,  is een hartverscheurend lied dat knap losbarst en naar het einde wordt opgesmukt met trompetten.
Ook al komen dood en verdriet voortdurend om de hoek piepen, toch bevat dit album ook lichter werk, dat zo het evenwicht in de hand werkt. Zo is Bear luchtig en charmant, ook al gaat de tekst over een ongeboren kind, en is Two evenmin zwaarmoedig. Knap hoe Silberman erin slaagt om dergelijke teksten toch enige schwung te geven. Met de ingetogen pracht van Shiva en het mooie duo Wake en Epilogue wordt in stijl afscheid genomen.

Hospice is een verhaal waar met zorg aan geschaafd is, een plaat die je moet beluisteren met een koptelefoon op die je afzondert van de rest van de wereld, en is dus niks om op de achtergrond op te zetten. Samen met de teksten op je schoot glijd je weg in het sombere verhaal van Silberman. Emotioneel is het een zware brok en grijpt het naar de keel, maar ondanks het gewicht van dit album voel je je na het beluisteren niet triest.  Het werkt verfrissend en motiverend, zet aan tot denken en doet iets met je. Hospice is een plaat die iets bij je losweekt. Albums die dat kunnen zijn een klasse apart.

The Antlers komen op zaterdag 6 maart naar de AB-club. Het avondconcert is reeds uitverkocht, maar de groep speelt ook in de vooravond een concert, waarvoor wel nog tickets beschikbaar zijn.