De tragedie van Frida Kahlo begint wanneer ze op haar zeventiende betrokken raakt bij een busongeval. Haar lichaam wordt helemaal doorboord en ze zweeft maandenlang tussen leven en dood. Ze wordt aan haar bed gekluisterd en de verveling slaat al snel toe, dus begint Kahlo te schilderen, geïnspireerd door haar man en succesvolle schilder Diego Rivera.

Van onschuldig naar getormenteerd

Het begin van haar oeuvre wordt nog gekenmerkt door onschuldige taferelen: een tafereel van mensen die de bus nemen, een portret van vriendin Eva Frederick. Het opmerkelijkste schilderij uit die vroege periode is het Portret van Luther Burbank. Kahlo laat zijn lichaam versmelten met takken die gevoed worden door zijn eigen stoffelijk overschot. Die wisselwerking tussen leven en dood zal een constante blijven in haar werken, alsook in haar leven.
Nadat Kahlo in de jaren '30 een miskraam krijgt, wordt haar werk steeds somberder.

Haar verdriet en woede worden prachtig gesymboliseerd in Hospital Henry Ford. Een huilende Frida ligt naakt op een ziekenbed terwijl haar buik verbonden wordt met onder andere een verminkt bekken en een slak, die verwijst naar de traagheid van haar miskraam. Een ander schrijnende illustratie van haar verdriet is Corazon, Cactus y Feto (Hart, cactus en foetus). Een dode foetus wordt verbonden met een eveneens dode cactus, hoewel die laatste wel tegen een stootje kan.

Naakt en huilend

Dat haar werken autobiografisch zijn, wordt nog duidelijker in het bekende schilderij La Columna Rota. Het zelfportret is opmerkelijk omdat Kahlo de ruggengraat vervangt door een Griekse zuil. Met spijkers op het gezicht verduidelijkt ze haar pijn. Door zichzelf naakt en huilend af te beelden, toont ze haar kwetsbaarheid.

Maar toch was Frida’s leven niet alleen kommer en kwel. Ze kende veel passionele relaties - zelfs even met een vrouw - en was ook politiek actief. Ondanks haar ziekte was ze een zelfbewuste vrouw met ballen. Zo portretteert ze zichzelf ook in Autorretrato con Changuito (Zelfportret met aapje). Frida (met kleine snor!) is gekleed in de traditionele mannelijke Mexicaanse klederdracht en kijkt zelfbewust.

Veel van haar andere werken doen vermoeden dat Kahlo een surrealistische schilderes is. Daarop antwoordt ze echter: “ Nunca pinté sueños, pinte mi propia realidad.” (Ik schilderde nooit dromen, ik schilderde mijn eigen werkelijkheid)