Grof is niet altijd grappig

Het begint goed als Han Solo in een belachelijke outfit op het podium verschijnt: veel te korte jeansshort, hemd, wandelschoenen en -kousen en trekrugzak. Jammer genoeg dreigt de show al snel een opeenstapeling van clichés en flauwe mopjes te worden. En alle thema’s komen aan bod: het extreem rechtse beperkt zich niet tot moslimextremisten en negers, maar ook Walen, homo’s en positieve discriminatie komen aan bod. En we mogen ook zijn allochtone vriend niet vergeten. Dit geeft hem natuurlijk recht van spreken én gelukkig was zijn imitatie best grappig.

Ogen rollen

De voorstelling is het meest grappig wanneer er lekkere grove humor gespeeld wordt. Meestal is dit omdat hij het gewoon dùrft te zeggen, af en toe omdat het echt grappig is.

Dit neemt niet weg dat zijn grofheid er soms, zelfs voor ons, echt òver gaat. Er kan met veel gelachen worden, maar heus niet met alles. Om maar enkele voorbeelden te geven: een broek afsteken en op vrouwen kloppen. Ook is er de manier waarop hij praat. Net iets te luid en vragend naar ons toe. Hierdoor trekt hij bovendien zichzelf soms in het belachelijke, waardoor wij wel eens met onze ogen durven rollen.

Al bij al is Racist een middelmatige show. Regelmatig deed de clue van de mopjes ons (glim)lachen. Jammer genoeg snijdt Han Solo een thema aan waar de gemiddelde Vlaming niet op zit te wachten.