Prefab diva met God's Talent

We kennen haar wel en weten allemaal dat ze never been kissed is en weten niet zo goed of we dat eigenlijk wel wilden weten. Veel introductie heeft ze dus niet nodig, UK's gouden kippetje Susan Boyle, en haar eerste cd al evenmin. Dat de schijf I Dreamed a Dream zou heten konden we al voorspellen toen we Simon Cowells oogjes zagen oplichten in die beruchte aflevering van Britain's got talent. Dat er enkel pathetische oneliners vergezeld van strijkers die zo uit een musical zouden kunnen komen opstaan, was maar een logisch gevolg. 

Disney-materiaal

Met Wild Horses, het nummer dat de derde best verkochte cd van 2009 mag openen, weet Boyle wel even te verrassen, maar dan enkel omdat ze er in geslaagd is een klassieker van de Rolling Stones om te vormen tot een dramatische melodie die niet zou misstaan in een Disney-soundtrack. Bovendien is haar stem zodanig geremasterd dat we eerder de indruk hebben naar een 10 jaar oudere Mariah Carey te luisteren. Enkel op I Dreamed a Dream, het vanzelfsprekende tweede nummer, klinkt Boyle als Boyle. Veel gepruts konden ze zich daar dan ook niet permitteren, aangezien dat lied willens nillens in ons collectieve TV-geheugen gegrift staat.

Gospel met een dubbele kin

Met Cry Me a River sleurt ze ons even mee naar een rokerige loungebar waarin ze zich zelf niet helemaal thuis lijkt te voelen. How Great Thou Art is haar daarentegen wel helemaal op het christelijke lijf geschreven, net zoals Amazing Grace en Silent Night. De release van de cd mag dan wel rond de kerstperiode hebben plaatsgevonden, Boyle mag stilaan een keuze maken tussen diva of koorzangeresje. Ze probeert een gulden middenweg te bewandelen met Up to the Mountain maar dat brengt haar dan weer in gospelsferen, iets waar eenzame huisvrouwen met meerdere dubbele kinnen nu eenmaal niet thuis horen.

All by herself

In het verlengde van I Dreamed A Dream zingt ze nog enkele powerballads zoals we die vooral van Celine Dion gewend zijn, met titels die wel heel schaamteloos inspelen op haar plotse roem: You'll See, Who I Was Born to Be, Proud en het onontbeerlijke Daydream Believer. Alweer soundtrackmateriaal, maar deze keer voor de film van haar eigen leven. Zolang All By Myself echter tot ons muzikaal erfgoed behoort, maakt geen van deze doorslagjes kans een klassieker te worden.

Uiteraard is de hele boel in sneltempo door Simon Cowell bij elkaar geflanst en alle nodige ingrediënten zijn dan ook aanwezig voor een degelijke diva-cd. Maar Susan is geen diva. Haar hart en haar geweldig keelgat gaan nog steeds uit naar gezellige protestantse kerkjes. En waarschijnlijk vinden we haar daar binnen een jaar ook weer terug, wanneer de hele heisa rond haar persoon voorbij is.